مطلع انوار ج11

346 و قد ناهز التّسعین، و الکلّ به تستعین فی سائر فنون العلم؛ و دفن فی المقبرة الکبریٰ بالفُسطاط. و کان یتستّر بالشّافعیّة فی المذهب مدّة إقامته بمصر و الشّام.»¹

[تحقیقی در عدم تشیّع مسعودی، صاحب مروج الذّهب به نقل از ریحانه الأدب]

 در ریحانة الأدب، جلد 5، صفحه 307 در ترجمۀ حال مسعودی گوید:

 «علیّ بن حسین بن علیّ، مصریّ الأصل، بابلیّ الولادة، بغدادیّ النشأه، هُذلیّ القبیلة، أبوالحسن یا أبوالحسین الکنیة، مسعودیّ الشّهرة‌ و النّسب و اللّقب، إمامیّ المذهب؛ از اولاد عبدالله بن مسعود صحابی می‌باشد که شهرت مسعودی هم از همین راه است.»

 تا آنکه در صفحه 309 گوید: «چنانچه در صدر عنوان اشاره شد، صاحب ترجمه از ثقات و عدول امامیّه بوده و تشیّع او محل‌ّ تردید نیست؛ و در پاره‌ای از شبهات متصوّره رجوع به مستدرک الوسائل نمایند. و ظاهر طبقات الشافعیّه شافعی‌مذهب بودن اوست. و بعضی از علمای امامیّه نیز او را از عامّه دانسته‌اند، و در تنقیح المقال این قول را از سخائف اوهام شمرده و گوید: ”شاهد و مساعدی نداشته، و شاید منشأ اشتباه همین لقب مسعودی باشد که از القاب مشترکه بوده؛ و علاوه بر علیّ بن حسین ـ صاحب ترجمه ـ لقب چندی از محدّثین و افاضل عامّه نیز می‌باشد.“»²

 در الغدیر، جلد 1، صفحه 212 گوید که: «مسعودی صاحب مروج الذهب شافعی مذهب بوده است.»