مطلع انوار ج11

بک و لا بنا و لا بالمسلمین عمّن یقاتل العدوّ من الکفار؛ فولِّنا بعضَ الثَّغور نَسکُنُه، ثمّ نقاتل عن أهله!

 فوجَّه علیّ علیه السّلام الرّبیع بن خثیم علیٰ ثَغر الرّی.“»

 إلی أن قال: «و رَوَیٰ هو عن الصّادق علیه السّلام، و ذلک أنّه روِی فی باب الطّواف من التّهذیب عن الکلینی (ره): ”... عن الربیع بن خثیم قال: شهدتُ أباعبدالله علیه السّلام فی الطّواف¹... .“»²

 أقول: این کلام از مامقانی اشتباه است؛ زیرا خودش در صفحۀ بعد ربیع بن خثیمِ دیگری را نام برده و این روایت را به او منتسب کرده است، و از جهاتی استدلال کرده است که نمی‌تواند این ربیع بن خثیم باشد، زیرا ربیع قبل از سنۀ هفتاد هجری در 61 و یا در 63 فوت کرده است و حضرت صادق علیه السّلام هنوز متولّد نشده بودند. فراجع؛ فإنّ الجواد قد یکبو.³

 مامقانی استدلال بر صحّت ایمان ربیع بن خثیم می‌کند، تا اینکه می‌گوید:

 «فتحصّل من ذلک کلّه أنّ ما صدر عن المحدّث النوری (ره) من رمی الرّجل بضعف الإیمان و نقص العقل، جرأةٌ عظیمة کجرأته علی الإصرار علی تحریف کتاب الله المجید، و تفضیلِه سلمانَ علی أبی‌الفضل علیه السّلام.»

 تا آنکه گوید: «قال الشّیخ البهائی (قده):

 ”إنّه کان کثیر تقرُّبٍ عند أمیرالمؤمنین علیه السّلام، و له مدخل فی قتل عثمان؛ و عند⁴ توجّه عسکر الإسلام إلی خراسان للجهاد مع الکفّار کان