
مطلع انوار ج10
مباحث تاریخی، سیاسی ـ اجتماعی
جلد دهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوعات «تاریخ سیاسی ـ اجتماعی اسلام» و «ابحاث سیاسی ـ اجتماعی» میباشد که گردآوری چنین مجموعهای جهت آشنایی با ابحاث سیاسی ـ اجتماعی اسلام برای متخصصین و علاقمندان مزید فایده خواهد بود. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول در موضوع «ابحاث تاریخی» شامل مباحثی از «حکومتها و نهضتها» اعم از حق و باطل (از قبیل حکومت حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام و خلفای ثلاثه) و نشو و نما، کیفیت رویکار آمدن و چگونگی مواجۀ آنها با جامعۀ اسلامی، میباشد. همچنین از موضوع «تشیّع و کیفیتِ گسترش آن در بلاد» و «اماکن خاص و زیارتگاهها» مطالبی نقل شده است. • بخش دوم در موضوع «ابحاث سیاسی ـ اجتماعی» به نقل مطالبی در مباحثی چون «رهبری و تشکیل حکومت اسلامی» و «جنایات و خیانتهای استعمار» پرداخته شده است. • همچنین در این بخش عین متن نامۀ ارسالیِ علامه طهرانی به رهبر کبیر انقلاب (ره) آمده است که در موضوع پیشنویس قانون اساسی بوده و حاوی نکاتی بدیع و ظرائفی دقیق در خصوص تدوین و اصلاح قانون اساسی میباشد.
مطلع انوار ج10
158عبدالملک و غیره أعرَضَ سعیدٌ عنه بوجهه. فلمّا فطن هِشامٌ لذلک، أمَر حَرَسِیًّا یَحصِب1 وجهَ سعیدٍ إذا تحوّل عنه، ففعَل ذلک به، فقال سعیدٌ: ”إنّما هی ثلاثٌ!“ و أشار بیده. قال: فما مرّ به إلّا ثلاثة أشهر حتّی عُزل هِشام.»2
صفحة 58: «”و تنکر للصدیق و القریب، و اسمع للبعید. و أُوصِیک بالحجّاج خیرًا؛ فإنّه هو الّذی وطأ لکم المنابرَ و کفاکم، تقحّم تلک الجرائم.“»3
ولید در لحظه مرگ عبدالملک برای آنکه تابوت کج و راست نرود، تمام خانههای میان خانه و قبرش را با خاک یکسان کرد
صفحة 58: «ثمّ دعا النّاسَ إلی البیعة، فلم یختلف علیه أحدٌ. ثمّ کان أوّلُ ما ظهَر مِن أمره و تبیّن مِن حکمه أن أمَر بهَدمِ کلّ دارٍ و منزل مِن دار عبدالملک إلی قبره؛ فهُدِمَت من ساعتها و سُوِّیَت بالأرض، لئلّا یُعرَج بسریرِ عبدالملک یمینًا و شِمالًا، و لیکون النُّهوض به إلی حُفرتِه تلقاءَ منزله!»4
دار آویختن سلیمان، موسی بن نصیر را با آن سوابق ممتده و جنگهای عالمگیر در فتوحات اسلام
[الإمامة و السیاسة، مجلّد 2] صفحة 91:
«قالوا: لمّا استُخلف سلیمانُ بعد أخیه الولیدِ، فکان أحنَقَ النّاس علی الحجّاج و
- . أقرب الموارد: «حصَبه یحصِبه: رماه بالحصباء؛ هذا أصله، ثمّ کثر حتّی استُعمل فی کلّ رَمْیٍ.»
- . الإمامة و السیاسة، ج 2، ص 44.
- . کلامی است که عبدالملک بن مروان به پسرش ولید در وقت موتش میگوید و او را سفارش به إبقاءِ حجّاج میکند. (علاّمه طهرانی، قدّس سرّه)
- . الإمامة و السیاسة، ج 2، ص 47.
