
مطلع انوار ج10
مباحث تاریخی، سیاسی ـ اجتماعی
جلد دهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوعات «تاریخ سیاسی ـ اجتماعی اسلام» و «ابحاث سیاسی ـ اجتماعی» میباشد که گردآوری چنین مجموعهای جهت آشنایی با ابحاث سیاسی ـ اجتماعی اسلام برای متخصصین و علاقمندان مزید فایده خواهد بود. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول در موضوع «ابحاث تاریخی» شامل مباحثی از «حکومتها و نهضتها» اعم از حق و باطل (از قبیل حکومت حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام و خلفای ثلاثه) و نشو و نما، کیفیت رویکار آمدن و چگونگی مواجۀ آنها با جامعۀ اسلامی، میباشد. همچنین از موضوع «تشیّع و کیفیتِ گسترش آن در بلاد» و «اماکن خاص و زیارتگاهها» مطالبی نقل شده است. • بخش دوم در موضوع «ابحاث سیاسی ـ اجتماعی» به نقل مطالبی در مباحثی چون «رهبری و تشکیل حکومت اسلامی» و «جنایات و خیانتهای استعمار» پرداخته شده است. • همچنین در این بخش عین متن نامۀ ارسالیِ علامه طهرانی به رهبر کبیر انقلاب (ره) آمده است که در موضوع پیشنویس قانون اساسی بوده و حاوی نکاتی بدیع و ظرائفی دقیق در خصوص تدوین و اصلاح قانون اساسی میباشد.
مطلع انوار ج10
153المدینة قال: ”الحمد لِلّه الّذی أخرجنی مِن أُمّ الفِتَن، أهلُها أخبَثُ أهلٍ! و لولا ما کان یأتینی مِن کُتُبِ أمیرالمؤمنین فیهم لجعلتُها مثلَ جوف الحمار أعوادًا یعودون بها، و رِمّة قد بُلیت، یقولون مِنبر رسول الله و قبر رسول الله.“ و انتهت المأساةُ بالجرأة علی الکعبة بعد تقدیسها و انتهاک المسجدِ الحرام و الشّهرِ الحرام و البلد الحرام و تزلزل الدّینُ فی نفوس المسلمین.
و کان مِن رجالات الدّولة الأُمویّة عبدُالملک بن مروان، و کان شدیدًا قویًّا استطاع أن یَقضِی علی الخلافات و حکم بلاده حکمًا مطلقًا، و دعا إلی باطله الأخطلُ الشّاعرُ النّصرانیّ من قبیلة تغلب.»1
عبدالملک بن مروان و جنایات حجّاج بن یوسف و إعمال شدیدترین عمل بر ضدّ علویّین
[یوم الإسلام] صفحة 72:
«و الأُمویّون اعتبروا أنفسَهم غاصبین للخلافة فلم یتمکّنوا منها إلّا بالقوّة و القَسْرِ، و الغاصبُ دائمًا خائفٌ و المغصوبُ دائمًا یسترعی عواطفَ النّاس، حتّی فی أیّامنا هذه إذا اضطهد رجالُ السّیاسیّة أحدًا حباه الرّأی العام بعطفه. فاضطرّ ذلک الأُمویّین إلی التّجسّس علی العلویّین و إرهابهم و التنکیل بهم، و هذا ما جعَل عبدَالملک بن مروان یستعمل منتهی القَسوَة فی إخماد هذه الفِتَنِ و یدُه الیُمنی فی ذلک الحَجّاجُ؛ و تنسب إلیه الخطبةُ الّتی یقول فیها:
”ألا و إنّی لا أُداوی أداوءَ هذه الأُمّة إلّا بالسّیف، حتّی تستقیم لی قناتُکم. تُکلّفوننا أعمالَ المهاجرین و لا تعملون مثلَ أعمالهم، فلا تزدادوا إلّا عقوبةً حتّی یحکم السّیفُ بیننا
- . جنگ 23، ص 88.
