مطلع انوار ج9

  الکُردوس: الفِقرَةُ من فِقَر الکاهِل؛ کلُّ عظمَین التقیا فی مفصل، جمع کَرادیس.

  تجرّد: أی: تعرّی، یعنی خالی شد؛ و شاید در حدیث به معنی خلوّ از کدورات و کثافات باشد؛ کما آنکه عطف این کلمه به کلمه «أنوَر» مؤیّد این معنی است.

  اللَّبَّة: موضع القلادة من الصدر.

  الأشعَر: الکثیر الشَعر الطویلة.

  شَثْن و شَثْل: به معنی غلیظ و درشت و پرگوشت.

  الطَرَف، جمع أطراف: بمعنی أطراف البدن؛ و معنی سائلُ الأطراف اینکه: اطراف بدن حضرت افتاده بود.

  خَمْصان: ضامر البطن؛ أخْمَص القَدَم: ما لا یصیب الأرضَ مِن باطنها. و ربّما یراد بها القَدَمُ کلّها؛ أخمَصُ البَدَن: وسطُه.

  المَسیح: حسن الوجه.

  ‌زال: تحرّک.

 ‌ قَلَع ـَ قَلعًا: انتزعه مِن أصله.

 ‌ صَبَبٌ: سرازیری.

  ساقَ ـُ الماشیةَ: حَثَّها علی السّیر مِن خلف (عکس قادَها).

  دَمُثَ ـُ دَماثَةً: سَهُلَ خُلقُه، فهو دَمِثٌ.

 ‌ الجافی: الغلیظ؛ جافی الخُلُق: غلیظ العِشرَة.

  المَهین: الحقیر الضعیف ـ القلیل الرأی و التمییز.

  الذَّواق: طَعْم؛ یقال «ذواقه طیّبٌ» أی: حسن.

  تَحَدَّث: تکلّم.

  احتَرَسَ [منه]: تحفّظ و تَوقَّی.