
مطلع انوار ج9
كلام (اهل بیت علیهم السّلام)
جلد نهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوع «اهلبیت علیهمالسلام» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: در این مجلد ابتدا مقدماتی در فضیلت و محبت اهل بیت علیهم السلام و فضیلت روضهخوانی، و تاریخ اعیاد و وَفَیات، و مدّت امامت و خلافت آن ذواتِ مقدّسه بیان شده است و در ادامه به برگزیدۀ احوالات تمامی چهارده معصوم علیهم السلام؛ از حضرت رسولالله ـ صلی الله علیه و آله و سلّم ـ تا حضرت حجّة بنِ الحَسن العَسکری ـ اروحنا فداه ـ و ذکر فضایل و چه بسا آداب زیارت آنها به صورت مجزّا و مستقل پرداخته شده است.
مطلع انوار ج9
82قَرَنَ: میبافت و متّصل میکرد.
وَفَّرَه: کثّره.
الوَفْرَة: ما سال من الشَّعر.
أزهَرُ اللَّونِ: صافی اللّون، المشرق الوجه.
أزَجّ: طویل.
سَوابِغ جمع سابِغ: بمعنی الوسیع.
أدَرَّ الغَضَبُ العِرقَ: امتَلأته دمًا.
قَنِیَ ـَ قَنًّا الأنفُ: ارتفع وسطُ قَصَبَتهِ و ضاق مَنخَراه، فهو أقنَی.
العِرنِین: الأنفُ کلُّه أو ما صَلِب منه.
شَمَّ الأنفُ أو الجبلُ: ارتفع أعلاه، فهو أشَمّ و شَمیم.
الکَثّ: بمعنی الکثیف، یعنی غلیظ و پر پشت.
سَهلُ الوَجه: قلیلٌ لحمُه.
دَعَجَت ـَ دَعَجًا العین: صارت شدیدةَ السّواد مع سَعَتها، فصاحبُها أدعَج.
ضَلیعُ الفم: عظیمُه.
شَنِبَ ـَ شَنَبًا الرّجلُ: کان أبیضَ الأسنان حسنها، فهو أشنَب.
فَلَجَ ـُـِ فَلجًا: شقّه و قسّمه.
فَلِجَ ـَ فَلَجًا و فَلَجَةً: تباعدَ ما بین قدمَیه أو یدَیه أو أسنانه.
المَسرَبَة و المَسرُبَة: الشَّعر وسط الصدر إلی البطن.
الدُمیَة: الصورةُ المزیّنةُ فیها حمرةٌ کالدّم.
بَدَنَ ـُ بَدَنًا: عظُم بدنُه بکثرة لحمِه، فهو بادِن.
تَماسَک: مَلِک نفسَه.
