مطلع انوار ج9

 [راجع به حدیث: «فاطمة مهجة قلبی»]

 بسم الله الرّحمن الرّحیم

 در آخرین صفحه، از جلد سیزدهم امام شناسی، از دورۀ علوم و معارف اسلام (3) آمده است:

 «علاّمۀ حِلّی در کتاب نهج الحقّ و کشف الصِّدق گوید: 

 زمخشری که نزد جمهور عامّه مرد موثّق و مأمونی است، با إسناد خود از رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم روایت کرده است که فرمود:

 ”فاطمةُ مُهجَةُ قَلبی، وَ ابناها ثَمَرَةُ فُؤادی، و بَعلُها نورُ بَصَری

 و الأئمّةُ مِن وُلدِها أُمَناءُ رَبّی [و] حَبلٌ مَمدودٌ بَینَه و بَینَ خَلقِه؛

 مَنِ اعْتَصَم بِهم نَجَی، و مَن تخَلَّفَ عنهم هَوَی.“»¹

 (فاطمه جان من است، و دو پسرانش میوۀ دل منند، و شوهرش نور چشم من است، و امامان از فرزندانش امینان پروردگار منند که ریسمانی کشیده شده میان او و خلائقش می‌باشند.

 کسی که به آنان چنگ زده تمسّک جوید، نجات می‌یابد؛ و کسی که از آنان تخلّف ورزیده إعراض کند، در درّۀ هلاکت سقوط می‌نماید.)

 این حدیث عظیم المعنی و مبارک المراد را سیّد بن طاووس در طرائف،² و مجلسی در بحار الأنوار³ و شیخ سلیمان قُندوزیّ در ینابیع المودّة⁴ و خوارزمی در مَقْتل؛ و حَمّوئیّ در فرائد السِّمطَین؛ و محمّد بن أبی‌الفَوارِس در أربعین؛ و زمخشری