مطلع انوار ج9

الثّابتَ فی ذلک ما رُوِی عن أبی‌جعفر محمّد بن علیّ‌: ”أنَّها تُوُفِّیت بعده بثلاثة أشهُرٍ.“»¹

 راجع به نوشتۀ روی قبر فاطمه زهراء سلام الله علیها

 در روز شنبه، 20 جمادی ‎الثّانیه 1409 هجریّۀ قمریّه، روز میلاد با سعادت حضرت صدّیقۀ کبری فاطمۀ زهرا سلام ‌الله علیها، نامه‌ای از شیخ البررة الکرام عماد الطائفة الفخام، آقای حاج میرزا محمّدرضا مجاهد ـ طوّل ‌الله عمره ـ به دست حقیر از طهران در مشهد مقدس رسید، که دو روز قبل مرقوم داشته بودند، و به عنوان عیدی ارسال فرموده بودند. و حقیر برای حفظ آن مطالب در اینجا یادداشت نمودم:

 «... یکی از خطباء به نام آقای حاج شیخ فاضل تبریزی پس از تمام شدن بیانش بر منبر، در کنار نشست و از سفری که در ماه جمادی‌الثّانیه به مکّه و مدینه (1353 یا 1354 هجری شمسی) برای اداء عمره و زیارت مشرّف شده بود، صحبت می‎نمود، می‌گفت:

 روزی که برای زیارت مرقد حضرت رسول اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم وارد حرم مطهّر شدم؛ دیدم عمله‌ها برای مرمّت اساس مرقد مطهّر داخل سرداب قبر می‌شوند.

 آقای شیخ فاضل گفت:

 من هم مقداری آجر برداشتم و به دنبال عمله‌ها به درون سرداب وارد شدم. چشمم به شکل قبور افتاد. با دقّت مشاهده نمودم. در پشت سر قبور، قبری دیدم کنار محراب نمازگزاران بنا شده، روی آن این عبارت نوشته شده است:

 ”فاطمةُ مُهجَةُ قَلبی، و ابناها ثَمَرَةُ فُؤادی، و بَعلُها نورُ بَصَری،

 و الأئِمّةُ مِن وُلدِها أُمَناءُ رَبّی و حَبلٌ مَمدودٌ بَینَه و بَینَ الخَلقِ؛

 مَن تمسَّک بِهم نَجا، و مَن تَخَلَّفَ عنهم هَوَی.“»²