
مطلع انوار ج9
كلام (اهل بیت علیهم السّلام)
جلد نهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوع «اهلبیت علیهمالسلام» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: در این مجلد ابتدا مقدماتی در فضیلت و محبت اهل بیت علیهم السلام و فضیلت روضهخوانی، و تاریخ اعیاد و وَفَیات، و مدّت امامت و خلافت آن ذواتِ مقدّسه بیان شده است و در ادامه به برگزیدۀ احوالات تمامی چهارده معصوم علیهم السلام؛ از حضرت رسولالله ـ صلی الله علیه و آله و سلّم ـ تا حضرت حجّة بنِ الحَسن العَسکری ـ اروحنا فداه ـ و ذکر فضایل و چه بسا آداب زیارت آنها به صورت مجزّا و مستقل پرداخته شده است.
مطلع انوار ج9
2171. أن یَدفِنها و لا یَدعُ أحدًا ممّن وقَع بینها و بینهم خِصامٌ فی حیاتها، و لا مِن أتباعهم أن یَحضُر جنازتَها.
2. أن یتزوّج بعدها بابْنَةِ أُختها أُمامَةَ بنتِ زینب زوجةِ أبیالعاص بن الرّبیع و قالت له: ”إنّها تکون لوُلدِی مِثلی.“
3. أن یتّخذ لها نعشًا کانت وصَفتْه لها أسماءُ بنت عُمَیس، و کانت رأتْه فی هِجرَتِها إلی الحَبَشة و أخبَرَتها أنّ الحبشةَ یتّخذونه، فاستحسنته الزّهراءُ علیها السّلام لِما فیه من السّترِ للمرأة.
فلمّا تُوُفِّیت حضر النّاسُ ینتظرون أن تُخرَج الجنازةُ فخرَج إلیهم أبوذرٍّ و قال: ”انصرفوا فإنّ إبنةَ رسول الله أُخِّر إخراجُها هذه العشیّةَ.“ فانصرفوا. فلمّا جَنَّ اللّیلُ دفَنها علیٌّ علیه السّلام و معه الحَسَنان و عمّارٌ و المقدادُ و عقیل و الزّبیر و سلمان و بُرَیدة و نَفَرٌ من بنیهاشم فدفَنوها فی جَوفِ اللّیل، و سَوَّوا قبرَها مع الأرض لئلّا یُعرَف؛ فلذلک خُفِیَ علی النّاس قبرُها و اختلفوا فی موضعه؛ فقیل: فی بیتها، و قیل: فی البقیع، و قیل: بین القبر و المنبر؛ و إنّه إلیه الإشارةُ بقوله صلّی الله علیه و آله و سلّم: ”ما بین قبری و مِنبری رَوضَةٌ من رِیاضِ الجنّة.“ و الأصحّ أنها دُفِنت فی بیتها؛ و الله أعلم.»1
[اختلاف در تاریخ شهادت حضرت صدّیقه سلام الله علیها]
در مقاتل الطّالبین، طبع معارف بیروت، جلد 1، صفحۀ 49 و 50 آورده است که:
«و کانت وفاةُ فاطمةَ علیها السّلام بعد وفاةِ النّبیّ صلّی الله علیه و آله و سلّم بمدّةٍ تختلف فی مَبلغها؛ فالمُکَثِّر یقول: بستّة أشهُرٍ و المُقَلِّل یقول: أربعین یومًا؛ إلّا أنّ
- ـ جنگ 20، ص 169.
