
مطلع انوار ج9
كلام (اهل بیت علیهم السّلام)
جلد نهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوع «اهلبیت علیهمالسلام» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: در این مجلد ابتدا مقدماتی در فضیلت و محبت اهل بیت علیهم السلام و فضیلت روضهخوانی، و تاریخ اعیاد و وَفَیات، و مدّت امامت و خلافت آن ذواتِ مقدّسه بیان شده است و در ادامه به برگزیدۀ احوالات تمامی چهارده معصوم علیهم السلام؛ از حضرت رسولالله ـ صلی الله علیه و آله و سلّم ـ تا حضرت حجّة بنِ الحَسن العَسکری ـ اروحنا فداه ـ و ذکر فضایل و چه بسا آداب زیارت آنها به صورت مجزّا و مستقل پرداخته شده است.
مطلع انوار ج9
209لم یَطعَم طعامًا، حتّی شَقَّ ذلک علیه، فَأتی فاطمةَ فقال: ”یا بُنَیَّةُ! هل عندکِ شیءٌ؟!“ قالت: ”لا!“
فلمّا خرَج مِن عندها بُعِثَت إلیها جارةٌ لها برغیفَین و قِطعَةِ لحمٍ، فوَضَعَتْه فی جَفنَةٍ و غَطَّت علیها، و أرسَلَت إلی النّبیِّ صلّی الله علیه و آله و سلّم فرجع إلیها، فقالت: ”قد أتَی اللهُ تعالی بشیءٍ فخبّأتُه لک!“
قال: ”هَلُمِّی!“
فأتَتْه فکَشَفَ عن الجَفنَةِ فإذا هی مَملُوَّةٌ خُبزًا و لحمًا. فلمّا نَظَرَت إلیها بُهِتَت و عَرَفَت أنّها بَرَکَةٌ من الله تعالی!
فقال النّبیُّ صلّی الله علیه وآله و سلّم: ”من أین لکِ هذا یا بُنَیَّةُ؟!“
قالت: ”یا أبَتِ ﴿هُوَ مِنۡ عِندِ ٱللَهِ إِنَّ ٱللَهَ يَرۡزُقُ مَن يَشَآءُ بِغَيۡرِ حِسَابٍ﴾.“1
فقال: ”الحمد لِلّه الّذی جَعَلَکِ ـ یا بُنَیَّةُ! ـ شبیهةً لسیّدةِ نساءِ بنیإسرائیل؛ فإنّها کانت إذا رَزَقَها اللهُ تعالی شیئًا فسُئِلَت عنه، قالت: ﴿هُوَ مِنۡ عِندِ ٱللَهِ إِنَّ ٱللَهَ يَرۡزُقُ مَن يَشَآءُ بِغَيۡرِ حِسَابٍ﴾.“ ـ الخ.»
8. حاکم در مستدرک، جلد 3، صفحۀ 161؛ و سیوطی در خصائص الکبری، جلد 2، صفحۀ 225 از ابونعیم نقل کرده که:
«علی علیه السّلام گفت: قال رسولُ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم: ”إذا کان یومُ القیامة قیل: یا أهلَ الجمع! غُضُّوا أبصارَکم! و تَمُرُّ فاطمةُ بنتُ رسولِ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم. فتَمُرُّ و علیها رِیطَتان خَضراوان.“»
ابن حجر در صواعق، صفحۀ 113، این حدیث را با اختلافی نقل کرده و
- ـ سوره آل عمران (3) ذیل آیه 37.
