مطلع انوار ج9

 [عدم إذن رسول خدا به تزویج دختری از بنی‌هشام بن مغیره با أمیرالمؤمنین]

 در صحیح بخاری، کتاب النکاح، باب ذَبِّ الرّجل عن ابْنَتِه فی الغَیرَة و الإنصافِ، در جلد 7، صفحۀ 37، از طبع امیریه بولاق، گوید:

 «حدّثنا اللَّیث عن ابن أبی‌مُلَیکَة، عن المِسوَرِ بن مَخرَمَة، قال: سَمِعتُ رسولَ الله صلّی الله علیه (و آله) و سلّم یقول و هو علی المِنبر: 

 ”إنّ بنی‌هِشام بن المُغِیرَة استأذنوا فی أن یُنکِحوا ابْنَتَهم علیّ بن أبی‌طالب؛ فلا آذنُ ثمّ لا آذَنُ ثمّ لا آذَنُ، إلّا أن یُرید ابنُ أبی‌طالب أن یُطَلِّقَ ابْنَتِی و یَنکِح ابْنَتَهم. فإنَّما هی بَضعَةٌ منّی، یُریبُنی ما أرابَها و یُؤذینی ما آذاها.“»¹و²

 راجع به مناقب سیدة النّساء حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها

 در کتاب شیعه در اسلام سبط، جلد 1، صفحۀ 63 و صفحۀ 64 و صفحه 65، وارد است که:

 1. بخاری در صحیح، جلد 2، صفحه 199، گوید: 

 «و قال النبی صلّی الله علیه و آله و سلّم: ”فاطمةُ سیّدةُ نساءِ أهل الجنّة.“³ و نیز حدیثی از مِسْوَر بن مخرمة روایت کرده که گفت: إنّ رسول ‌الله قال: ”فاطمة بَضعَةٌ منّی فمَن أغضَبَها أغضَبَنی.“»⁴

 2. در صحیح مسلم، جلد 7، صفحه 141، حدیثی از مِسوَر بن مَخرَمَة نقل کند که گفت: