اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

این فایل صوتی در حال پخش است
در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر

مطلع انوار ج9

كلام (اهل بیت علیهم السّلام)

72٬606
مطلع انوار

جلد نهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشت‌‌های مؤلف از آثار مختلف، در موضوع «اهل‌بیت علیهم‌السلام» می‌باشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده‌ است. اهم مباحث این مجلّد: در این مجلد ابتدا مقدماتی در فضیلت و محبت اهل بیت علیهم السلام و فضیلت روضه‌خوانی، و تاریخ اعیاد و وَفَیات، و مدّت امامت و خلافت آن ذواتِ مقدّسه بیان شده است و در ادامه به برگزیدۀ احوالات تمامی چهارده ‌معصوم علیهم السلام؛ از حضرت رسول‌الله ـ صلی الله علیه و آله و سلّم ـ تا حضرت حجّة بنِ الحَسن العَسکری ـ اروحنا فداه ـ و ذکر فضایل و چه بسا آداب زیارت آنها به صورت مجزّا و مستقل پرداخته شده است.

سرای جاوید

مطلع انوار ج9

196
  • مگر غذای دختر بچّه کوچکی، حضرت فرمود: ”بچّه را بخوابان و چراغ را خاموش کن تا غریب نفهمد که من غذا نمی‌خورم.“ الی آخر؛ که در تعلیقه ذکر کرده است و این آیه نازل شد: ﴿وَيُؤۡثِرُونَ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمۡ﴾.1

  •  حمیری در صفحۀ 230، اشعار لطیفی دارد می‌گوید:

  • ***«فما لی ذنبٌ سوی أنّنیذکرتُ الّذی فرّ مِن خیبرِ
  • ***ذکرتُ الّذی فرّ عن مَرحَبفرارَ الحمار من القَسوَرِ»
  • الأبیات.2

  •  [اشعاری از شافعی در مدح أمیرالمؤمنین علیه السّلام]

  • ***لَو أنّ الـمُرتَضَی أبدا مَحَلَّهلَخَرَّ النّاسُ طُرًّا سُجّدًا له
  • ***کَفَی فی فَضلِ مَولانا عَلیٍّوقوعُ الشّکِّ فیه أنّه الله
  • ***و ماتَ الشّافِعیُّ و لیس یَدریعَلیٌّ ربُّه أم ربُّه الله3
  •  * * *

  • ***إلَی مَ أُلامُ و حَتّی مَتیأُعاتَبُ فی حُبِّ ذاک الفَتی
  • ***و هل زُوِّجَت فاطِمُ غَیرَهو فی غَیرِه هل أتَی هَل أتَی
  •  * * *

  • ***لَقَد کَتَمَت آثارَ آلِ محمّدٍمُحِبّوهم خَوفًا و أعداؤُهم بُغضًا
  • ***فأُبرِزَ مِن بَینِ الفَریقَینِ نَبْذَةٌبِها مَلَأ اللَهُ السّماواتِ و الأرضا4
  •  

  •  

    1. ـ سوره الحشر (59) آیه 9.
    2. ـ جنگ 9، ص 66.
    3. ـ امام شناسی، ج 16 و 17، ص 488.
    4. ـ این شعر منسوب به سیّد تاج الدین حلّی است. الکنی و الألقاب، ج 2، ص 316؛ أعیان الشّیعة، ج 3، ص 627.
/ 0