مطلع انوار ج9

بعد حَراکٍ، و صامتةً بعد نُطقٍ، لِیَعِظکم هُدُوِّی، و خُفوتُ إطراقی، و سکونُ أطرافی؛ فإنّه أوعَظُ للمُعتَبِرین من المَنطِقِ البلیغ، و القولِ المسموع، وَداعِیکم وَداعُ امْرِئٍ مُرْصِدٍ للتّلاقِی، غدًا تَرَونَ أیّامی و یُکْشَفُ لکم عن سَرائِری، و تَعرِفوننی بعدَ خُلُوِّ مکانی و قیامِ غیری مَقامی.»¹و²

 [وصیّتی از أمیرالمؤمنین علیه السّلام در آخرین لحظات حیات]

 در [جلد] تاسع بحار، صفحۀ 662 [به نقل از نهج البلاغة]:

 «من کلامٍ له علیه السّلام قُبَیلَ موتِه علی سبیل الوصیّة: ”وصیّتی لکم أن لا تُشرِکوا بالله شیئًا، و محمّدٌ صلّی الله علیه و آله فلا تُضَیِّعوا سُنَّتَه. أقیموا هٰذَین العَمودَین، و خلاکم ذَمٌّ. أنا بالأمسِ صاحِبُکم، و الیَومَ عِبرَةٌ لکم، و غدًا‌ مُفارِقُکم. إن أبْقَ فأنا ولِیُّ دَمی و إن أفْنَ فالفَناءُ میعادی، و إن أعْفُ فالعَفو لی قُربَةٌ و هو لکم حَسَنَةٌ، فاعْفُوا ﴿أَلَا تُحِبُّونَ أَن يَغۡفِرَ ٱللَهُ لَكُمۡ﴾³ و الله ما فَجَأنی من المَوتِ وارِدٌ کَرِهتُه و لا طالِعٌ أنکَرتُه، و ما کنتُ إلّا کقاربٍ وَرَدَ و طالبٍ وَجَدَ ﴿وَمَا عِندَ ٱللَهِ خَيۡرٞ لِّلۡأَبۡرَارِ﴾.⁴“»⁵

 [احوال أمیرالمؤمنین علیه السّلام در شب بیستم ماه مبارک رمضان]

 روایتی را که از محمّد بن حنفیّه، مرحوم محدّث قمی راجع به احوال أمیرالمؤمنین علیه السّلام در شب بیستم رمضان و اثر زهر در پاهای [آن حضرت] و