مطلع انوار ج9

السّلامَ و رَحمةَ اللَهِ...»¹.²

 [وصیّت أمیرالمؤمنین بعد از ضربت خوردن]

 1. در جزء چهارم از جلد علی بن أبی‌طالب ناسخ التواریخ، صفحۀ 292:

 «من جملة وصایا علیّ بن أبی‌طالب، إلی أن قال: ”إن أبقَ فَأنا وَلِیُّ دَمی و إن أفنَ فالفَناءُ میعادی، و إن أعفُ فالعَفوُ لی قُربَةٌ و هو لَکم حَسَنَةٌ، فاعفُوا ﴿أَلَا تُحِبُّونَ أَن يَغۡفِرَ ٱللَهُ لَكُمۡ﴾³ و اللهِ ما فَجَأنی مِنَ المَوتِ وارِدٌ کَرِهتُه و لا طالِعٌ أنکَرتُه، و ما کُنتُ إلّا کَقارِبٍ وَرَدَ و طالِبٍ وَجَدَ! ﴿وَمَا عِندَ ٱللَهِ خَيۡرٞ لِّلۡأَبۡرَارِ﴾.⁴“»⁵و⁶

 2. در پاورقی صفحۀ 131 از جلد اوّل منتهی الآمال، راجع به قضایای ضربت خوردن أمیرالمؤمنین علیه السّلام و وصایای آن حضرت گوید:

 «و قال المسعودی فی مُروج الذّهب: ثمّ دَعَی الحسنَ و الحسینَ علیهما السّلام فقال لهما:

 ”أُوصیکما بتقوی اللهِ وَحدَه، و لا تَبغِیا الدّنیا و إن بَغَتْکُما، وَ لا تأسَفا علی شیءٍ منها، قُولا الحَقَّ، و ارحَما الیَتیمَ، و أعینا الضّعیفَ، و کُونا للظّالِمِ خَصْمًا و للمظلوم عَوْنًا، و لا تأخذْکُما فی اللهِ لَومَةُ‌ لائمٍ.“

 ثمّ نظَرَ إلی ابن الحنفیّة فقال: ”هل سمعتَ ما قلتُ بِهِ أخَویْک؟!“