مطلع انوار ج9

 إنّ أهلَ الشّام دَنَوا مِن علیٍّ علیه السّلام یومَ صِفّین، فو الله ما یزید قُربُهم منه إلّا سُرعةً فی مَشیِه! فقال له الحسنُ علیه السّلام:

 ”ما ضَرَّک لو سَعَیتَ، حتّی تنتهی إلی هؤلاء الّذین صَبَروا بعدک مِن أصحابک؟!“

 قال: ”یا بُنَیّ! إنّ لأبیک یومًا لن یَعدوه و لا یُبطِئُ به عنه السّعیُ، و لا یَعجَل به إلیه المَشیُ، إنّ أباک ـ و الله! ـ ما یُبالی وقَع علی المَوتِ أو وقَع المَوتُ علیه.“»¹و²

 [وصیّت‌نامه أمیرالمؤمنین علیه السّلام]

 این وصیّت را مرحوم کلینی در باب وصایا، در جلد 5 فروع کافی، صفحۀ 51 [ذکر نموده]؛ و [حسن بن شعبه] در تحف العقول، صفحۀ 197 آورده است؛ بحار [طبع کمپانی] جلد 9:

 «أبوعلیٍّ الأشعَریّ، عن محمّد بن عبدالجبّار... عن عبدالرّحمن الحجّاج قال: بُعثَ إلیّ أبوالحسن موسی علیه السّلام بوصیّةِ أمیرالمؤمنین علیه السّلام:

 ﴿بِسۡمِ ٱللَهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ﴾

 هَذا ما أوصَی به علیُّ بن أبی‌طالبٍ:

 أوصَی أنّه یَشهَد أن لا إلهَ إلّا اللَهُ وَحدَه لا شَریکَ لَه، و أنّ محمّدًا عَبدُه و رسولُه، أرسلَه ﴿بِٱلۡهُدَىٰ وَدِينِ ٱلۡحَقِّ لِيُظۡهِرَهُۥ عَلَى ٱلدِّينِ كُلِّهِۦ وَلَوۡ كَرِهَ ٱلۡمُشۡرِكُونَ﴾،³ صلّی الله علیه و آله؛ ثُمّ ﴿إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحۡيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ * لَا