
مطلع انوار ج9
كلام (اهل بیت علیهم السّلام)
جلد نهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوع «اهلبیت علیهمالسلام» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: در این مجلد ابتدا مقدماتی در فضیلت و محبت اهل بیت علیهم السلام و فضیلت روضهخوانی، و تاریخ اعیاد و وَفَیات، و مدّت امامت و خلافت آن ذواتِ مقدّسه بیان شده است و در ادامه به برگزیدۀ احوالات تمامی چهارده معصوم علیهم السلام؛ از حضرت رسولالله ـ صلی الله علیه و آله و سلّم ـ تا حضرت حجّة بنِ الحَسن العَسکری ـ اروحنا فداه ـ و ذکر فضایل و چه بسا آداب زیارت آنها به صورت مجزّا و مستقل پرداخته شده است.
مطلع انوار ج9
177و بین طلحة و زبیر، و بین أبیعبیدة الجرّاح و سالم مولی أبیحُذیفة، و بین أُبیّ بن کعب و ابنمسعود، و بین معاذ و ثَوبان، و بین أبیطلحة و بِلال، و بین عمّار و حُذَیفة، و بین أبیالدَّرداء و سلمان، و بین سعد بن أبیوقّاص و صُهَیب، و بین أبیذرّ و مقداد بن عمرو، و بین أبیأیّوب الأنصاریّ و عبد الله بن سلام، و بین أُسامة و هند حجّامِ النَّبیّ، و بین معاویة و الحُباب المُجاشِعیّ، و بین فاطمة بنت النَّبیِّ و أُمّ سَلِمَة، و بین عائشة و امرأة أبیأیّوب. (خصائص نسائی، صفحة 19)
و أخّرَ [صلّی الله علیه و آله و سلّم] علیًّا لنفسه قائلًا له:
”و الّذی بعَثنی بالحقّ! ما أخَّرتُک إلّا لنفسی، أنت أخی و وارثی، أنت أخی و رفیقی، أنت أخی فی الدّنیا و الآخرة.“»
و در تعلیقۀ صفحۀ 112 گفته است:
«وقَعتِ المؤاخاةُ مرّتین، إحداهما قبلَ الهجرة و أُخریٰ بعدها بخمسة أشهُرٍ.»
و در صفحه 174 ردّ ابن تیمیّه را میکند، که منکر مؤاخاة شده است.1
ابتلائات و معجزات أمیرالمؤمنین علیه السّلام که مشابه با هریک از معجزات انبیاء سَلَف بوده است
1. در تعلیقۀ صفحۀ 94 از دیوان حمیری، از دلائل الصدق جلد 2، صفحۀ 80؛ و المناقب، جلد 1، صفحۀ 183؛ و ارشاد مفید، صفحۀ 22 نقل میکند که:
«در لیلة المبیت حضرت رسول الله به أمیرالمؤمنین علیهما السّلام گفتند:
”إنّ اللهَ سبحانه و تعالی أوصَی إلیّ أن أهجُر دارَ قَومی و أن أنطلِق إلی غارِ ثَورٍ، فارْقِدْ علی فِراشی و اشتَمِلْ ببُردِیَ الحَضرَمیّ! و اعلَمْ! أنّ اللهَ تعالی یَمتَحِن أولیائَه علی
- ـ جنگ 15، ص 122.
