اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

این فایل صوتی در حال پخش است
در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر

مطلع انوار ج9

كلام (اهل بیت علیهم السّلام)

72٬606
مطلع انوار

جلد نهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشت‌‌های مؤلف از آثار مختلف، در موضوع «اهل‌بیت علیهم‌السلام» می‌باشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده‌ است. اهم مباحث این مجلّد: در این مجلد ابتدا مقدماتی در فضیلت و محبت اهل بیت علیهم السلام و فضیلت روضه‌خوانی، و تاریخ اعیاد و وَفَیات، و مدّت امامت و خلافت آن ذواتِ مقدّسه بیان شده است و در ادامه به برگزیدۀ احوالات تمامی چهارده ‌معصوم علیهم السلام؛ از حضرت رسول‌الله ـ صلی الله علیه و آله و سلّم ـ تا حضرت حجّة بنِ الحَسن العَسکری ـ اروحنا فداه ـ و ذکر فضایل و چه بسا آداب زیارت آنها به صورت مجزّا و مستقل پرداخته شده است.

سرای جاوید

مطلع انوار ج9

168
  • لألقَیْتُ حَبلَها علَی غارِبِها و لسَقَیتُ آخِرَها بکَأسِ أوّلِها، و لألفَیتُم دُنیاکُم هَذِه أزهَدَ عِندی مِن عَفطَةِ عَنْزٍ!»

  •  قالوا: و قامَ إلیه رَجُلٌ مِن أهلِ السَّوادِ عِندَ بُلوغِه إلی هَذا المَوضِعِ مِن خُطبَتِه فَناوَلَهُ کِتابًا، [قیلَ: إنّ فیهِ مَسائلَ کانَ یُریدُ الإجابَةَ عَنها] فأقبَلَ یَنظُرُ فیهِ، [فلَمّا فَرَغَ مِن قِرائَتِهِ] قالَ لَهُ ابنُ عَبّاسٍ: یا أمیرَالمُؤمنینَ! لَوِ اطَّرَدَتْ خُطبَتُکَ مِن حَیثُ أفْضَیتَ!

  •  فقالَ: ”هَیهاتَ یا ابنَ عَبّاسٍ! تِلکَ شِقشِقَةٌ هَدَرَت، ثُمّ قَرَّت.“

  •  قالَ ابنُ عَبّاسٍ: فوَ اللَهِ! ما أسَفتُ علَی کَلامٍ قَطُّ کَأسَفی علَی هَذا الکَلامِ، ألّا یَکونَ أمیرُالمُؤمنینَ علیه السّلام بَلَغَ مِنهُ حَیثُ أرادَ!1

  •  [لغت:]

  •   رَقِیَ ـَ رَقیًا: صَعِدَ. طَوَی الثَّوب: ضدّ نشره. الکَشحُ: ما بین السُّرَّة و وسط الظَّهْر. طَوَی کَشحًا: أعْرَضَ. رَتَأ: انطلق. صال ـُ : قهَر. الطِخیَة: الظلمة. یَکْدَح: یثقل. أدْلَی: ألقَی. کُورٌ: سرج الدّابّة أو جهاز النّاقة. تشطَّر: قَسّمَ. الشَّطر من النّاقة: خِلفین. حوزة: مکان. کُلامُها: الأرض الغلیظ. العِثار: السّقوط. الصَّعبة: البعیر الّذی لیس بذَلول. أشنَقَ: أخذ عِنانه حتّی یلصقَ اُذناه بقادم السّرج. خَرَمَ: ثَقُب. أسلَسَ: أرْخَی. تقحّمَ الفرسُ براکبه: ألقاه علی وجهه. مَنَی یَمنو مَنوًا الرّجل بکذا: ابتلاه و اختبره. مُنِیَ: اُبتَلی. الخَبْط: أیسر علی غیر جادة. شَمَسَ ـُ شُموسًا و شِماسًا الفرسُ: کان لا یمکِّن أحدًا من رکوبه أو إسراجه و لا یکاد یستقرّ، فهو شُموس. أسَفّ الطّائرُ: دنی إلی الأرض. صَغَی: مال. الضِغن: هو الحِقد. نَفَجَ: فخَرَ بما لیس عنده. حِضْن: ما بین الإبط و

  •  

    1. ـ نهج البلاغة (عبده)، ج 1، ص 30؛ شرح نهج البلاغة، ابن أبی‌الحدید، ج 1، ص 151.
/ 12