
مطلع انوار ج9
كلام (اهل بیت علیهم السّلام)
جلد نهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوع «اهلبیت علیهمالسلام» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: در این مجلد ابتدا مقدماتی در فضیلت و محبت اهل بیت علیهم السلام و فضیلت روضهخوانی، و تاریخ اعیاد و وَفَیات، و مدّت امامت و خلافت آن ذواتِ مقدّسه بیان شده است و در ادامه به برگزیدۀ احوالات تمامی چهارده معصوم علیهم السلام؛ از حضرت رسولالله ـ صلی الله علیه و آله و سلّم ـ تا حضرت حجّة بنِ الحَسن العَسکری ـ اروحنا فداه ـ و ذکر فضایل و چه بسا آداب زیارت آنها به صورت مجزّا و مستقل پرداخته شده است.
مطلع انوار ج9
166اللِّحاقِ بک، قَلَّ یا رسولَ اللَهِ! عن صَفیَّتِک صَبری و رَقَّ عنها تَجَلُّدی! إلّا أنّ لی فی التّأسِّی بعَظیمِ فُرقَتِک و فادِحِ مُصیبَتِک مَوضِعَ تَعَزٍّ؛ فلَقَد وَسَّدتُک فی مَلحودَةِ قَبرِک و فاضَتْ بَینَ نَحرِی و صَدرِی نفسُک! ﴿إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّآ إِلَيۡهِ رَٰجِعُونَ﴾1
فلَقَدِ اسْتُرجِعَتِ الوَدیعَةُ و أُخِذَتِ الرَّهینَةُ! أمّا حُزنی فَسَرمَدٌ، و أمّا لَیلِی فمُسَهَّدٌ، إلَی أن یَختارَ اللَهُ لی دارَکَ الّتی أنت بها مُقیمٌ؛ و سَتُنَبِّئُکَ ابْنَتُکَ بتَضافُرِ أُمَّتِکَ علَی هَضمِها، فأحْفِها السُّؤالَ و استَخبِرها الحالَ؛ هذا و لَم یَطُلِ العَهدُ و لَم یَخلُ مِنکَ الذِّکرُ!
و السّلامُ علَیکما سلامَ مُوَدِّعٍ لا قالٍ و لا سَئِمٍ، فإنْ أنصَرِفْ فلا عن مَلالَةٍ، و إنْ أقُمْ فلا عَن سوءِ ظَنٍّ بما وَعَدَ اللَهُ الصّابِرینَ.»2و3
خطبۀ شقشقیّه أمیرالمؤمنین علیه السّلام
و مِن خطبةٍ له و هی المَعروفةُ بالشِّقشِقیّة:
«أما و اللَهِ! لقَد تَقَمَّصَها ابنُ أبیقُحافَةَ، و إنّهُ لَیَعلَمُ أنّ مَحَلِّی مِنها مَحَلُّ القُطبِ مِن الرَّحَی، یَنحَدِرُ عَنِّی السَّیلُ و لا یَرقَی إلی الطَّیرُ، فسَدَلْتُ دونَها ثَوبًا و طَوَیتُ عَنها کَشحًا. و طَفِقتُ أرتَئِی بَینَ أن أصولَ بیَدٍ جَذّاءَ أو [أصبِرَ علَی] طَخیَةٍ عَمیاءَ، یَهرَمُ فیها الکَبیرُ، و یَشیبُ فیها الصَّغیرُ، و یَکدَحُ فیها مُؤمِنٌ، حتّی یَلقَی رَبَّهُ؛ فرَأیتُ أنَّ الصّبرَ علَی هاتا أحجَی، فصَبَرْتُ و فی العَینِ قَذًی و فی الحَلقِ شَجًا. أرَی تُراثی نَهبًا، حتّی مَضَی الأوّلُ لسَبیلِه فأدلَی بِها إلی فُلانٍ بَعدَهُ.
- ـ سوره البقرة (2) ذیل آیه 156.
- ـ نهج البلاغة (عبده)، ج 2، ص 182؛ شرح نهج البلاغة، ابن أبیالحدید، ج 10، ص 265.
- ـ جنگ 2، ص 12.
