مطلع انوار ج9

وفّقت؛ فلو أنّ قریشًا اختارت لأنفسها حیث اختار اللهُ عزّ وجلّ لها لکان الصّوابُ بیدها غیرَ مردودٍ و لا محسودٍ...“ ـ الخ.» تمام مطالب در تاریخ طبری، جلد 3، صفحه 289 است.

 جرجی زیدان در تاریخ التمّدن الاسلامی، جلد 1، صفحۀ 53 گوید:

 «و الظاهرُ من أقوالِ عُمَرَ و غیره فی مواقفَ مختلفةٍ، أنّهم رأوا بنی‌هاشم قد اعتزّوا¹ بالنّبوة، لأنّ النبّیّ منهم؛ فلم یستحسنوا أن یضیفوا إلیها الخلافةَ.»

 در تاریخ ابن خلدون، جلد 3، صفحۀ 171 گوید:

 «وفیما نقله أهلُ الآثار: إنّ عُمَرَ قال یومًا لِابن عباس: ”إنّ قومَکم (یعنی قریشًا) ما أرادوا أن یجمعوا لکم (یعنی بنی‌هاشم) النّبوّةَ و الخلافةَ، فتحموا علیهم.“»

 و در صفحه 41 در پاورقی گوید:

 «ابن عبدربّه در عقدالفرید، جلد 3، صفحه 77 گوید: و قال عبدُالله بن عبّاس: ماشیتُ عُمَرَ بن الخطّاب یومًا فقال لی: ”یا بن عبّاس! ما یمنع قومَکم منکم و أنتم أهلُ البیت خاصّة؟!“

 قلتُ: لا أدری.

 قال: ”لکننّی أدری؛ إنّکم فضّلتموهم بالنّبوة، فقالوا: إن فُضِّلوا بالخلافة مع النبوّة لم یُبقُوا لنا شیئًا؛ و إنّ أفضلَ النّصیبَین بأیدیکم! بل ما أخالها إلّا مجتمعةً لکم و إن نزَلت علی رَغمِ قریش!“»

 أقول: عمر در بسیاری از موارد می‌گفت که: قریش زیر بار علی نمی‌رفتند؛ و یا آنکه به انصار در سقیفه می‌گفت: هیچ‌گاه عرب راضی نیست خلافت در شما