
مطلع انوار ج9
كلام (اهل بیت علیهم السّلام)
جلد نهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوع «اهلبیت علیهمالسلام» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: در این مجلد ابتدا مقدماتی در فضیلت و محبت اهل بیت علیهم السلام و فضیلت روضهخوانی، و تاریخ اعیاد و وَفَیات، و مدّت امامت و خلافت آن ذواتِ مقدّسه بیان شده است و در ادامه به برگزیدۀ احوالات تمامی چهارده معصوم علیهم السلام؛ از حضرت رسولالله ـ صلی الله علیه و آله و سلّم ـ تا حضرت حجّة بنِ الحَسن العَسکری ـ اروحنا فداه ـ و ذکر فضایل و چه بسا آداب زیارت آنها به صورت مجزّا و مستقل پرداخته شده است.
مطلع انوار ج9
155و قد أورد العلامةُ الحلّیّ ـ رضوان الله علیه ـ فی کتابه نهج الحق، هذه الروایةَ بإختلافٍ بسیطٍ فی اللفظ و المعنی عن الحسن البصری، فلم یُنکِرها الفضلُ بن روزبهان فی کتابه إبطال الباطل، الّذی وضَعه للرّد علی نهج الحق؛ و أوردها العلّامةُ المرحوم الشیخُ محمّد حسن المظفّر فی کتابه دلائل الصدق، مجلّد 2، صفحة 201 و 202 مستندًا فی إیرادها إلی عدّةِ مصادر.1
[کلام أعمش به أبوحنیفه هنگام موت دربارۀ روایت: «أنا قَسیمُ النّار»]
أمالی شیخ طوسی، جلد 2، صفحۀ 241 با اسناد متّصل خود روایت میکند از حسن بن سعید نخعی ابن عمّ شریک:
«قال: حدّثنی شَریکُ بن عبدالله القاضی، قال: حَضَرتُ الأعمَشَ فی عِلَّتِه الَّتی قُبِضَ فیها، فبَینا أنا عنده إذ دَخَلَ علیه ابنُ شُبرُمَةَ و ابنُ أبیلَیلَی و أبوحنیفةَ، فسَألوه عن حالِه فذَکَرَ ضَعفًا شدیدًا و ذَکَرَ ما یتخوَّف مِن خَطیئاتِه و أدرَکَته ذَمَّةٌ [رَنّةٌ] فبَکَی، فأقبَلَ علیه أبوحنیفةَ فقال: یا أبامحمَّدٍ! اتَّقِ اللهَ و انظُر لِنفسکَ! فإنَّکَ فی آخِرِ یومٍ مِن أیّامِ الدُّنیا و أوَّلِ یومٍ مِن أیّامِ الآخِرَةِ، و قد کُنتَ تُحَدِّثُ فی عَلیِّ بنِ أبیطالبٍ أحادیثَ [بأحادیث] لو رَجَعتَ عنها کان خَیرًا لَکَ.
قال الأعمَشُ: مِثلُ ماذا یا نُعمانُ؟
قال مِثلُ حدیثِ عَبایَةَ ”أنا قَسیمُ النّارِ.“
قال: أوَ لِمِثلِی تَقولُ؟! یا یَهودیُّ! أقْعِدونی! سَنِّدونی! أقْعِدونی!
حَدَّثَنی ـ و الَّذی إلیه مَصیری ـ موسَی بنُ طَریفٍ ـ و لَم أرَ أسَدِیًّا کان خیرًا مِنه ـ
- ـ جنگ 9، ص 70.
