مطلع انوار ج9

فرمودند: ”پسر عمویت کجاست؟“ عرض کردم: چرا اسم پسر عمویم را نبردید؟ فرمود: ”آب بیاور!“ پس حضرت فاطمه آب آورد، آن جناب وضو گرفت. فرمود: ”ای پارۀ جگرم! علی کجاست؟! ای دخترک من! چون بی‎وضو بودم نخواستم اسم علی را بی‎وضو به زبان بیاورم.“»¹

 [توصیف عدیّ بن حاتم از کمالات أمیرالمؤمنین علیه السّلام]

 فی سفینة البحار، مجلّد 2، صفحة 170 فی باب عدیّ:

 «فی کتاب المحاسن والمساوی لإبراهیم بن محمّد البیهقی، أحدِ أعلام القرن الثالث و هو کتابٌ کتَبه فی أیّام المقتدر العباسیّ و یروِی عن المدائنی بلفظِ حدّثنا، و عن ابن السکّیت، و عن إبراهیم بن السّندی بن شاهک الّذی کان عند المأمون فی مقام أبیه السّندی عند هارون الرّشید؛ و کان من العلماء بأمر الدّولة.

 قال: و رُوِی أنَّ عَدِیَّ بن حاتَم دخَل علی معاویة بن أبی‌سفیان فقال: یا عَدِیُّ! أین الطَرَفات؟ (یعنی: بنیه، طریفًا و طارِفًا و طَرْفَةً.)

 فقال: قُتِلوا یومَ صفّین بین یدَی علیّ بن أبی‌طالب علیه السّلام.

 فقال: ما أنصَفَک ابنُ أبی‌طالب، إذ قدَّم بنیک وأخَّر بنیه! 

 قال: بل أنا ما أنصَفتُ علیًّا إذ قُتِل وبقیتُ!“

 قال: صِفْ لی علیًّا! فقال: إن رأیتَ أن تُعفِینی. قال: لا أُعفِیک.

 قال: کان ـ و الله ـ بَعیدَ المُدَی وشدیدَ القُوَی! یقول عَدلًا و یَحکُم فَصلًا، تَنفَجرُ [تتفجّر] الحکمةُ مِن جوانبه، والعلمُ مِن نواحیه، یَستَوحِش من الدّنیا و زَهرَتِها، و