مطلع انوار ج9

 2. در صفحۀ 73 از کتاب سلیم بن قیس [الحدیث الثانی]، روایت مفصّلی نقل می‌کند راجع به آنکه حضرت رسول ‌الله با أمیرالمؤمنین علیهما الصّلاة و السّلام روزی در باغ‌های مدینه می‌رفتند:

 «إلی أن قال أمیرُالمؤمنین:” فلمّا خَلا له الطّریقُ اعتَنَقنی، ثمّ اجهَشَ باکیًا و قال: بأبی الوحیدُ الشّهیدُ. فقلتُ: یا رسولَ ‌الله ما یُبکِیک؟! فقال: ضَغائِنُ فی صدور أقوامٍ لاُیبدونها لک إلّا مِن بعدی.“» ـ الخ.

 3. در صفحۀ 245 از کتاب سلیم بن قیس [الحدیث الخامس و الأربعون] قال:

 «کانت قریشٌ إذا جلَستْ فی مجالسها فرَأت رجلًا مِن أهل البیت قطَعتْ حدیثَها، فبینما هی جالسةٌ إذ قال رجلٌ مِنهم: ما مَثَلُ محمّدٍ فی أهل البیت إلّا کمَثَلِ نَخلَةٍ نبَتَت فی کُناسَةٍ، فبلَغ ذلک رسولَ ‌الله، فغضب، ثمّ خرَج فأتی المِنبرَ فجلَس علیه، حتّی اجتمع النّاسُ ثم قال:... .» ـ الخ.

 أقول: در ینابیع المودّة، طبع اسلامبول، صفحۀ 181 از طبرانی روایت کند که حضرت رسول ‌الله فرمودند:

 «مَثَلی و مَثَلُ أهل بَیتی کنَخلَةٍ تَنبُت فی مَزبَلةٍ.»¹و²

 الرّوایات الواردة فی فضل مجالس یُذکَر فیها اللهُ و ذکرُ فضائل علیّ بن أبی‌طالب و الأئمّة علیهم السّلام

 [مستدرک الوسائل، طبع سنگی، جلد 2] صفحه 404:

 «دعائم الإسلام: عن أبی‌جعفر محمّد بن علیّ علیهما السّلام، إنّه أوصَی رجلًا