مطلع انوار ج9

 ابن مردویه می‌گوید: پیغمبر صلّی الله علیه و ‌آله و سلّم فرمود:

 ”هرکس دوست دارد حیات و مرگش مانند من باشد و ساکن بهشت گردد، بعد از من دوستدار علی باشد و به اهل بیت من اقتدا کند؛ زیرا آنها عترت من و از گِل من آفریده شده‌اند و علم و فهم من نصیب آنان گشته! پس بَدا به حال کسانی که فضل آنها را تکذیب نمایند، شفاعتم هرگز شامل حالشان نخواهد شد!“ (منتخب کنزالعمّال، که در حاشیۀ مسند أحمد به چاپ رسیده، جلد 5، صفحه 94)»¹

 راجع به حدیث غدیر و اشعار حسّان بن ثابت

 1. در صفحۀ 228 از کتاب سلیم بن قیس [الحدیث التاسع و الثلاثون] فرماید:

 «سَمِعتُ أباسعیدٍ الخُدرِیّ یقول: إنّ رسولَ ‌الله صلّی الله علیه و آله و سلّم دعا النّاسَ بغدیرِ خُمٍّ، فأمَرَ بما کان تحت الشَّجرة من الشَّوکِ، فقام،² و کان ذلک یومَ الخمیس؛ ثمّ دعا النّاسَ إلیه و أخَذ بضَبعِ علیِّ بن أبی‌طالب علیه‌ ‌السّلام، فرفَعها حتّی نظَرتُ إلی بِیاضِ إبْطِ رسول ‌الله صلّی ‌الله علیه و آله و سلّم فقال:

 ”مَن کنتُ مَولاه فعَلیٌّ مَولاه، اللهمّ والِ مَن والاه، و عادِ مَن عاداه، و انْصُرْ مَن نَصَرَه، و اخْذُلْ مَن خَذَلَه!“

 قال أبوسعید: ‌فلم یَنزِل [عن المنبر]، حتّی نزَلت هذه الآیةُ:

 ﴿ٱلۡيَوۡمَ أَكۡمَلۡتُ لَكُمۡ دِينَكُمۡ وَأَتۡمَمۡتُ عَلَيۡكُمۡ نِعۡمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ ٱلۡإِسۡلَٰمَ دِينٗا﴾.³

 فقال رسولُ ‌الله صلّی الله علیه و آله و سلّم: ”‌اللهُ أکبَرُ! علی إکمالِ الدّین و