مطلع انوار ج9

صفحۀ 103؛ و تاریخ طبری، جلد 2، صفحۀ 445 إلی 460 مراجعه شود.

 و چون به آنها اعتراض کردند پاسخ شنیدند که صلاح مسلمانان در همین بود؛ و راجع به این موضوع به تاریخ یعقوبی، جلد 2، صفحۀ 102 [الی] صفحۀ 106؛ تاریخ أبی‌الفداء، جلد 1، صفحۀ 156 و 166؛ مروج الذّهب، جلد 2، صفحۀ 307 و صفحۀ 353؛ [شرح نهج البلاغه] ابن أبی‌الحدید، جلد 1، صفحۀ 17 و صفحۀ 134 مراجعه شود.»

 در اینکه متخلّفین از بیعت با أبوبکر را مخالف با اجتماع مسلمین شمردند، و گروه اقلّی که خود را از حکم حق خارج نموده و به عنوان تخلّف از جماعت مسلمانان نام می‌بردند و گاهی با تعبیرات زشت دیگر یاد می‌کردند، در پاورقی صفحۀ 8، علاّمه طباطبایی در کتاب شیعه در اسلام می‌فرماید:

 «عمرو بن حریث به سعید بن زید گفت: آیا کسی با بیعت ابی‌بکر مخالفت کرد؟ پاسخ داد: هیچ‌کس مخالف نبود جز کسانی که مرتد شده بودند یا نزدیک بود مرتد شوند. (تاریخ طبری، جلد 2، صفحۀ 447)»

 أقول: از این مطلب می‌توان برای مظلومیّت مالک بن نُوَیره [که] به جرم تشیّع او را مرتد قلمداد نموده، سر بریدند، استفاده نمود.¹

 [راجع به وصایای رسول خدا در وصایت علی علیهما السّلام]

 در شیعه در اسلام علاّمه طباطبایی ـ مد ظلّه ـ در پاورقی صفحۀ 117 می‌فرماید:

 «رسول خدا فرمود: ”اگر علی را خلیفه و جانشین من قرار دهید ـ و گمان نمی‌کنم چنین کاری را انجام دهید ـ او را راهنمایی با بصیرت خواهید یافت، که شما را به راه راست وادار می‌کند!“ (حلیة الأولیاء، تألیف ابونعیم، جلد 1، صفحه 64؛ کفایة‌ الطالب، طبع نجف، صفحۀ 67)