
مطلع انوار ج9
كلام (اهل بیت علیهم السّلام)
جلد نهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوع «اهلبیت علیهمالسلام» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: در این مجلد ابتدا مقدماتی در فضیلت و محبت اهل بیت علیهم السلام و فضیلت روضهخوانی، و تاریخ اعیاد و وَفَیات، و مدّت امامت و خلافت آن ذواتِ مقدّسه بیان شده است و در ادامه به برگزیدۀ احوالات تمامی چهارده معصوم علیهم السلام؛ از حضرت رسولالله ـ صلی الله علیه و آله و سلّم ـ تا حضرت حجّة بنِ الحَسن العَسکری ـ اروحنا فداه ـ و ذکر فضایل و چه بسا آداب زیارت آنها به صورت مجزّا و مستقل پرداخته شده است.
مطلع انوار ج9
135و ذکر فخرالدین الرازیّ أنّ اهلَ بیته صلّی الله علیه و آله و سلّم یساوونه فی خمسة أشیاءَ: فی ”السّلامِ“، قال: السّلامُ علیک أیُّها النّبیُّ و قال: ﴿سَلَٰمٌ عَلَىٰٓ إِلۡ يَاسِينَ﴾،1 و فی ”الصّلاةِ علیه و علیهم فی التشهّد“، و فی ”الطّهارةِ“، قال تعالی: ﴿وَيُطَهِّرَكُمۡ تَطۡهِيرٗا﴾،2 و فی ”تحریمِ الصّدقة“، و فی ”المحبّةِ“، قال تعالی: ﴿قُل لَّآ أَسَۡٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ أَجۡرًا إِلَّا ٱلۡمَوَدَّةَ فِي ٱلۡقُرۡبَىٰ﴾.3
و عن أبیسعید الخُدرِیّ، قال: ﴿وَقِفُوهُمۡ إِنَّهُم مَّسُۡٔولُونَ﴾4عن ولایةِ علیٍّ؛ و کان هذا مرادُ الواحدی (صاحب کتاب أسباب النّزول) بقوله ﴿إِنَّهُم مَّسُۡٔولُونَ﴾ عن ولایةِ علیّ و أهل بیتٍ.
و عنه صلّی الله علیه و آله و سلّم قال:”استَوصوا بأهل بیتی خیرًا، فإنّی أُخاصِمکم عنهم غدًا، و مَن أکُن خَصمَه أخصِمُه، و مَن أخصِمُه دخَل النّارَ.“
و قال صلّی الله علیه و آله و سلّم: ”مَن حَفِظنی فی أهل بیتی فقد اتّخذ عند الله عهدًا.“و الحدیثُ فی هذا الباب من ینابیع المودّة طویلٌ، نکتفی منه بما أوردناه.»
و در تعلیقۀ صفحۀ 134 آورده است از مناقب جلد 3، صفحه 207 و 208، بسنده عن أحمد بن حَنبل:
«قال: سمعتُ الشافعیّ یقول: سمعتُ مالکَ بن أنس یقول: قال أنس بن مالک: ”ما کنّا نعرف الرَّجلَ لغیر أبیه إلّا ببُغض علیّ بن أبیطالب.“
وعن أنسٍ فی خبر طویلٍ: ”کان الرّجلُ مِن بعد یوم خیبرٍ یحمِل ولدَه علی عاتِقه،
- ـ سوره الصّافّات (37) آیه 130.
- ـ سوره الأحزاب (33) آیه 33.
- ـ سوره الشّوری (42) آیه 23.
- ـ سوره الصّافّات (37) آیه 24.
