مطلع انوار ج9

 48. و لیکن أعراض و طواری این دنیای عاجل به ردای تو نچسبید و تعلّق نگرفت، ای جوهر عالم وجود!

 49. تو یگانه فردی بودی که برای دین خدا اهتمام نمودی؛ و غیر تو به دنیا مغرور شد!

 50. هیچ‌یک از افعال و کردار تو نیست مگر آنکه برای افراد متذکّر و حقّ‌جو، موجب تذکّر و یادآوری شود!

 51. آن افعال، حجّت‌هایی است که با آن دشمنان را مُلزم کرده‌ای؛ و موجب بیداری و هشیاری است برای کسانی‌که مستبصر باشند.

 52. نشانه‌های جلال و آیاتِ عظمت تو به شمارش در نمی‌آید! و صفات کمال تو نیز قابل شمردن نیست!

 53. کسی که دربارۀ تو مدیحه‌های خود را طولانی کند و سخن به درازا کشاند، باز هم از عهدۀ أداء‌ِ حقّ‌ کوچک‌ترین مدائح واجب تو کوتاهی کرده است!

 54. پس ای کعبۀ آمال من! بپذیر از مدائح من، این مقدار مختصر و میسوری را که به عنوان قربانیِ خود به پیشگاه تو هدیه آورده‌ام!

 و لا یخفی: آنکه آقا سیّد علی‌نقی طبسی در کتاب خود بنام التّحصیل فی أیّام التعطیل از صفحه 342 تا صفحه 344 این قصیده را آورده‌اند.

 أقول: من بعضی از فُضلاء را دیده‌ام که می‌گویند تمام این قصیده در مدح أمیرالمؤمنین علیه السّلام است و از شعر اوّل: أمُفَلَّجُ ثغرُک، خطاب به آن حضرت است؛ ولی این سخن اشتباه است و شواهد کلام ما بسیار است:

 اوّلاً: همه رسول الله را مُفَلَّجُ الأسنان شمرده‌اند.

 ثانیاً: در بیت دوّم است: ﴿إِنَّآ أَعۡطَيۡنَٰكَ ٱلۡكَوۡثَرَ﴾ که دربارۀ رسول الله است.