
مطلع انوار ج9
كلام (اهل بیت علیهم السّلام)
جلد نهم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوع «اهلبیت علیهمالسلام» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: در این مجلد ابتدا مقدماتی در فضیلت و محبت اهل بیت علیهم السلام و فضیلت روضهخوانی، و تاریخ اعیاد و وَفَیات، و مدّت امامت و خلافت آن ذواتِ مقدّسه بیان شده است و در ادامه به برگزیدۀ احوالات تمامی چهارده معصوم علیهم السلام؛ از حضرت رسولالله ـ صلی الله علیه و آله و سلّم ـ تا حضرت حجّة بنِ الحَسن العَسکری ـ اروحنا فداه ـ و ذکر فضایل و چه بسا آداب زیارت آنها به صورت مجزّا و مستقل پرداخته شده است.
مطلع انوار ج9
109ماوراءه مِن القُلْبِ،1 فنشرب و لایشربون. فقال: ”أشرتَ بالرّأی.“ و فعَل ما قاله.
و أراد مصالحةَ بعض عدوِّه علی ثُلثِ تَمرِ المدینة، فاستشار الأنصارَ، فلمّا أخبروه برأیهم رجَع عنه. فمثلُ هذا و أشباهُه من أمور الدّنیا الّتی لا مدخلَ فیها لعلمِ دیانةٍ و لا اعتقادِها و لا تعلیمِها یجوز علیه فیها ما ذکرناه.»
پیغمبر در مرافعات طبق بیّنه و یمین حکم میکردند و تصریح داشتند که حکم من بر اساس ظواهر است
[أضواءٌ علی السنّة المحمّدیة، صفحة 44]:
«و قال:2 و أمّا ما یعتقده فی أمور أحکام البشر الجاریةِ علی یدَیه و قضایاهم و معرفةِ المُحقّ من المُبطل، و علم المُصلَح من المُفسَد فبهذه السّبیلُ، لقوله صلّی الله علیه (و آله) و سلّم: ”إنّما أنا بشرٌ و أنتم تختصمون إلیّ، و لعلّ بعضَکم أن یکون ألحَنُ بحُجّته من بعضٍ فأقضِیَ له علی نحوِ ما أسمَعُ، فمَن قضَیتُ له مِن حقّ أخیه بشیءٍ فلا یَأخُذ منه شیئًا؛ فإنّما أقطَعُ له قِطعَةً من النّار.“ (عن أُمّ سَلِمَة).
و فی روایة الزُّهریّ عن عروة: ”فلعلّ بعضَکم أن یکون أبلغَ من بعضٍ، فأحسِب أنّه صادقٌ فأقضِی له.“ و هو صلّی الله علیه (و آله) و سلّم یجری أحکامَه علی الظّاهر و موجبِ غَلَباتِ الظّنّ بشهادة الشّاهد و یمینِ الحالف و مراعاةِ الأشبه... ـ إلخ.
و قال:3 ”فأمّا ما تعلّق منها (أی: معارف الأنبیاء) بأمر الدّنیا فلا یُشتَرط فی حقّ الأنبیاء العصمةُ مِن عدم معرفةِ الأنبیاء ببعضها أو اعتقادِها علی خلاف ما هی علیه، و
- ـ القُلب و القُلُب جمعا القلیب بمعنی البئر. (محقّق)
- ـ الشفاء، ج 2، ص 180.
- ـ نفس المصدر، ص 107.
