مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشت‌‌های مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» می‌باشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
72(علیه السّلام): ”الحقیقةُ کشفُ سُبُحاتِ الجلال مِن غَیرِ إشارةٍ.“ قال کمیلُ: زِدْنی بَیانًا. قال (علیه السّلام): ”مَحوُ المَوهومِ و صَحوُ المَعلوم.“ قال کمیلُ: زِدْنی بَیانًا. قال (علیه السّلام): ”هَتکُ السِّترِ لِغَلَبةِ السِّرِّ“ قال کمیلُ: زِدْنی بیانًا قال (علیه السّلام): ”جَذبُ الأحَدیّةِ لصِفة التّوحید.“ قال کمیلُ: زِدْنی بیانًا. قال (علیه السّلام): ”نورٌ یَشرُق مِن صُبح الأَزَل فَتَلوُحُ علیٰ هَیَاکِل التَّوحید آثارُه.“ قال کمیلُ: زِدْنی بَیانًا. قال (علیه السّلام): ”أَطفِئِ السّراجَ فقد طَلَعَ الصُّبحُ.“»1و2
راجع به روایت: کلمة لا إله إلاّ الله
1. در معانی الأخبار، صفحه 370، از محمّد بن موسی بن المتوکّل، از ابوالحسین محمّد بن جعفر اسدی، از محمّد بن حسین الصوفی، از یوسف بن عقیل، از إسحاق بن راهویه روایت کرده است که او گفت:
«لمّا وافَی أبوالحسنِ الرِّضا علیه السّلام نَیشابورَ و أرادَ أن یَخرُجَ منها إلی المأمونِ، اجتَمَعَ إلیه أصحابُ الحدیث فَقالوا له: یا بنَ رَسولِ اللهِ! تَرحَلُ عنّا و لا تُحَدِّثُنا بحدیثٍ فنَستَفیدَه منک؟ و کان قد قَعَدَ فی العَمّاریَّة فَأطلَعَ رأسَه و قال: ”سَمِعتُ أبی موسیٰ بن جعفرٍ یقول: سَمِعتُ أبی‌جعفرَ بن مُحمَّدٍ یقول: سَمِعتُ أبی مُحمَّدَ بن علیٍّ یقول: سَمِعتُ أبی علیَّ بن الحُسَینِ یقول: سَمِعتُ أبی الحسینَ بن علیِّ بن أبی‌طالِبٍ یقول: سَمِعتُ أبی أمیرَالمُؤمنین علیَّ بن أبی‌طالِبٍ علیه السّلام یقول: سَمِعتُ رَسولَ اللهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم یقول: سَمِعتُ جَبرَئیلَ علیه السّلام یقول: سَمِعتُ
- ـ جامع الأسرار، فی الأصل الأوّل، القاعدة الرابعة، ص 170، تحت شماره 327؛ الله شناسی، ج 3، ص 31 (با قدری اختلاف در مجامع روائی مذکور).
- ـ جنگ 5، ص 127.