
مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
69حُکمِه. ذلک اللهُ لا إلهَ إلّا هو.“ قال: فخَرَجَ الرجلُ و هو یقول: ﴿ٱللَهُ أَعۡلَمُ حَيۡثُ يَجۡعَلُ رِسَالَتَهُۥ﴾ 1.
* * *
در جلد اوّل وافی، صفحه 42 از کافی، با اسناد خود از جمیل بن درّاج از حضرت صادق علیه السّلام روایت میکند که:
«قال علیه السّلام: ”لو یَعلَمُ النّاسُ ما فی فَضلِ معرفةِ الله تعالی ما مَدُّوا أعینَهم إلی ما مَتَّعَ به الأعداء مِن زَهرةِ الحیوٰة الدُّنیا و نَعیمِها، و کانت دُنیاهم أقلَّ عندَهم ممّا یطئُونه بأرجُلِهم، و لَنُعِّمُوا بمعرفةِ الله تعالی، و تَلَذَّذوا بها تَلَذُّذَ مَن لم یَزَل فی رَوضاتِ الجِنان مع أولیاءِ الله. إنّ معرفةَ الله اُنسٌ مِن کُلِّ وَحشةٍ، و صاحِبٌ مِن کُلِّ وَحدَةٍ، و نورٌ مِن کُلِّ ظُلمةٍ، و قُوَّةٌ مِن کُلِّ ضَعفٍ، و شِفاءٌ من کُلِّ سُقمٍ.“ ثمّ قال: ”قد کان قبلَکم قومٌ یُقتَلون و یُحرَقون و یُنشرَون بالمَناشیر و تَضِیقُ علیهم الأرضُ بِرُحبِها، فما یَرُدُّهم عمّا هم علیه شیءٌ ممّا هم فیه مِن غیر تِرَةٍ وَتَرُوا مَن فَعَلَ ذلک بهم و لا أذًی ممّا نَقَموا منهم إلّا أن یُؤمِنوا بالله العَزیزِ الحَمیدِ. فَسَلوا رَبَّکم دَرَجاتِهم، و اصبِروا علی نَوائبِ دَهرِکم تُدرِکوا سَعیَهم.“
بیان: الزهرةُ: البهجةُ و النّضارةُ، و الرُّحبُ الاتّساع، و التِرَة الحقدُ بما نَقَموا منهم بما أنکَروا منهم.»2
در جلد 1 اصول کافی، صفحه 85 در باب أنّه لا یعرف إلّا به فرماید:
«با اسناد خود از فضل بن سکن عن أبیعبدالله علیه السّلام قال: ”قال
- ـ سوره الأنعام (6) قسمتی از آیه 124.
- ـ الوافی، ج 1، ص 159.
