
مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
238و قال الحافظ العراقیّ عند ما تساءل عن کیفیّة إسدال العِمامَة: لم أرَ ما یدلّ علیٰ تعیین الأیمن إلّا فی حدیثٍ ضعیفٍ عند الطَّبَرانیّ، و بتقدیر ثبوتِه فلعّله کان یُرخِیها من الجانبِ الأیمن، ثمّ یردّها إلی الجانبِ الأیسر، کما یفعله بعضُهم، إلّا أنّه صار شعارًا للإمامیّة، فینبغی تجنّبُه؛ لِترکِ التّشبّه بهم.1
صفحه 138:
الحمد لله الّذی أظهَرَ لنا بأنّ الشَّیعةَ هم الّذین یتَّبعون سُنَّةَ رسول الله، و ذلک بشهادتِکم أنتم، کما شهدتم علی أنفسکم بأنّکم ترکتم سنَّةَ رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم عمدًا؛ لتُخالفوا بذلک أئمّةَ أهلِ البیت و شیعتَهم المُخلِصین، و اتَّبعتم سنّةَ معاویة بن أبیسفیان، کما شهد بذلک الإمامُ الزّمخشری عند ما أثبَتَ أنّ أوّلَ مَن تختّم بالیسار خلافَ السّنة النّبویّة هو معاویةُ بن أبیسفیان2.3و4
[نزاع بر سر خلافت و کنار گذاشتن أمیرالمؤمنین نتیجه خُلق توحّش بود]
[یوم الإسلام] صفحه 52:
قال ابن خلدون فی مقدّمته: «و السّببُ فی ذلک أنّهم لِخُلق التّوحّش الّذی فیهم أصعَبُ الأمم انقیادًا بعضُهم لبعضٍ؛ للغِلظة و الأنَفَةِ و بُعدِ الهمّة و المنافسةِ فی الرّیاسة، فقلّما تجتمع أهواؤُهم. فإذا کان الدّین بالنّبوّة أو الولایة، کان الوازع5 لهم مِن أنفسهم، و ذَهَبَ خُلقُ الکِبر و المنافسةِ منهم، فسَهُلَ انقیادُهم و اجتماعُهم، و ذلک بما
- ـ شرح المواهب للزرقانی، ج 5، ص 13.
- ـ الزمخشری فی کتاب ربیع الأبرار.
- ـ لأکون مع الصّادقین، ص 159.
- ـ جنگ 20، ص 292.
- ـ [الوازع: المانع و الرّادع. (محقّق)]
