
مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
236و کیف یجوز علیهم ما یقوله الجاهلون أو یُمکن فی حقّهم ما یتوهّمه الغافلون، بعد اقتدائِهم فی التشیّع بکُبَراء الصَّحابه کما یعلمه الخبیرُ؟!1
صفحه 185:
سنان بن شفعلة الأوْسِیّ الّذی رویٰ عن رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم أنّه قال: ”حدّثنی جبرائیلُ: أنّ اللهَ عزّوجلّ لمّا زوّج فاطمةَ علیًّا أمَرَ رضوانَ، فأمر شَجَرةَ طوبیٰ، فحَمَلَت رقاقًا بعدد مُحبِّی آل بیتِ محمّد صلّی الله علیه و آله و سلّم“. ا ه . أخرجه عنه أبوموسی کما فی ترجمة سَنان من الإصابة.
و سعنة بن عریض التّیماوی الّذی دار بینه و بین معاویة کلامٌ فی المدینة، فیه ذکرُ علیٍّ (علیه السّلام)، فغضّ ابنُ عریض من معاویة، فقال معاویة: ما أراه إلّا قد خَرِفَ فأقیموه، فقال (کما فی ترجمته من الإصابة): ماخَرِفتُ، ولکن أنشُدک اللهَ یا معاویة أما تذکر لمّا کنّا جلوسًا عند رسول الله (صلّی الله علیه و آله و سلّم)، فجاء علیٌّ، فاستقبله النّبی (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فقال: ”قاتَلَ اللهُ مَن یُقاتِلک و عادیٰ مَن یُعادِیک“؟ قال: فقَطَعَ معاویةُ حدیثَه، و أخذ فی حدیثٍ آخر. ا ه .2
صفحه 189:
مهاجر بن خالد بن الولید المخزومیّ، رَضَعَ حُبَّ الوصیّ من لبن أُمِّه، و کانت من الشّیعة، و هی بنتُ أنس بن مدرک بن کعب الّذی ذکرناه سابقًا فی حرف الألف.3
صفحه 190:
علی أنّا نتولَّی من الصَّحابة کلَّ مَن سبق فی عدم تشیّعه بشبهةٍ اضطرَّته إلی
- ـ الفصول المهمّة فی تألیف الأمّة، ص 189.
- ـ همان مصدر، ص 195.
- ـ همان مصدر ، ص 199.
