
مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
232صفحه 83:
علی أنّ قریشًا و سایرَ العرب کانوا قد تشوّفوا1 إلی تداول الخلافة بین قبائلهم، واشرأبَّتْ2 إلی ذلک أطماعُهم، فأمضَوا نیّاتَهم علیه، و وجّهوا عزائمَهم إلیه، فتصافقوا علی تَناسِی النَّصِّ و عدمِ ذکره بالمرّة، و تبایعوا3 علی صرف الخلافة من أوّل أیّامها عن ولیّها المنصوصِ علیه من نبیّها، فجعلوها بالاختیار و الانتخاب؛ لیکون لکلّ حیٍّ من أحیائهم أملٌ فی الوصول إلیها و لو بعدَ حینٍ. و لو عملوا بالنَّص، فقدّموا علیًّا بعد رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم، لما خرجتِ الخلافةُ من عترته الطّاهرة، حیث قَرَنَها یوم الغدیر و غیرَه بمُحکم الکتاب، و جعلها قدوةً لأُولی الألباب إلی یوم الحساب، و ما کانت العربُ لتصبر علی حصر الخلافة فی بیتٍ مخصوصٍ بعد أن طَمَحَت إلیها الأبصارُ مِن کافّة قبائلها، و حامت علیها النّفوسُ من جمیع أحیائها.
*** و قد هَزَلَتْ حتّی بَدا مِن هُزالهاکُلاها و حتّی اسْتَامَها4 کلُّ مُفْلِسِ و مَن ألمَّ بتاریخ قریش و العربِ فی صدر الإسلام یَعلم: أنَّه لم یخضعوا للنّبوّة الهاشمیّة إلّا بعد أن تهشّموا5، و لم یبق فیهم مِن رمقٍ، فکیف یرضَون باجتماع النّبوّة و الخلافة فی بنی هاشم؟ و قد قال خلیفةُ الثّانی لابن عبّاس فی کلامٍ دارَ بینهما: إنّ قریشًا کَرِهَت أن تجتمع فیکم النّبوّةُ و الخلافةُ، فتُجحِفون علی النّاس6.7
- ـ [المصباح: تشوّف فلانٌ لکذا إذا طَمَحَ بصرُه إلیه ثمّ استعمل فی تعلّق الآمال والتطلّب. (محقّق)]
- ـ [اشرأبَّ إلیه: مدّ عنقَه لینظر أو ارتفع. (محقّق)]
- ـ [مِن البیعة. (محقّق)]
- ـ [استامَها:طلب بیعَها. (محقّق)]
- ـ [هَشَّم الشیءَ: بالغَ فی هشمه، أی کسر؛ تهشّم الشیءُ: مطاوعُ هَشَّم. (محقّق)]
- ـ الفصول المهمّة فی تألیف الأمّة، ص 97.
- ـ جنگ 22، ص 107.
