
مطلع انوار ج8
کلام (مبدأ و معاد، مَساوی)
جلد هشتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در «مباحث کلامی» اعم از «مبدأ و معاد، مَساوِی» میباشد که گردآوریِ چنین مباحثی همراه با ذکر اسناد و مدارک، راه تتبّع در این موضوعات را برای اهل تحقیق، هموارتر نموده است. اهم مباحث این مجلّد: • بخش اول:مبدأ؛ یادداشتهایی متنوع در مورد توحید پروردگار؛ شامل آیات و روایاتی پیرامون لقاء الله و اسماء الهی و رویت پروردگار و معرفت او و عبودیت حقیقی و همچنین مطالبی متنوع از کتب مختلفِ علمای اسلام. • بخش دوم: معاد و علائم آخرالزمان؛ آیات و روایاتی متنوع در مورد معاد و جهان آخرت، مرگ و قبض روح، قیامت، عینیت جهنم با عمل انسان، همچنین علائم آخرالزمان؛ از قبیل دنیا پرستی مردم آخر الزمان. • بخش سوم؛ مَساوِی؛ مشتمل بر مطالبی متنوّع در نقد اهل سنت و جماعت، و همچنین مَطاعِن خلفای ثلاث و بنی عباس و بنی امیه، نقدِ علما و فقها و همچنین تحلیلِ فِرَق و مذاهبِ اهل سنت و یادداشتهایی پیرامون منع کتاب حدیث، و در نهایت بحثی مفصل پیرامون تقیه.
مطلع انوار ج8
132الکلبی ابن اخت هشام بن سالم، عن سلیمان بن جعفر، عن أبیعبدالله [علیه السّلام] قال: ”قال رسول الله [صلّی الله علیه و آله و سلّم]: من لم یُحسِنْ وَصِیّتَه عند المَوت کان نقصًا فی مروّته و عقلِه. قیل: یا رَسولَ الله، و کیف یُوصِی المیّتُ؟ قال: إذا حَضَرَتْه وفاتُه و اجتمع النّاسُ إلیه قال: اللهُمَّ فاطرَ السّمٰواتِ و الأرضِ عالِمَ الغیبِ و الشّهادةِ الرّحمنَ الرّحیمَ. اللهُمَّ إنّی أعهَدُ إلیک فی دارِ الدُّنیا أنّی أشهَدُ أنْ لا إله إلّا أنت وحدَک لا شریکَ لَک، و أنَّ محمّدًا عبدُک و رسولُک، و أنّ الجنّةَ حقٌّ، و أنّ النّارَ حقٌّ، و أنّ البَعثَ حقٌّ، و الحِسابَ حقٌّ، و القَدَرَ و المیزانَ حقٌّ، و أنّ الدّینَ کما وَصَفتَ، و أنَّ الإسلامَ کما شَرَعتَ، و أنّ القولَ کما حَدَّثتَ، و أنّ القرآنَ کما أنزَلتَ، و أنّک أنت اللهُ الحقُّ المبینُ. جَزَی اللهُ محمّدًا خیرَ الجزاء، و حَیَّا محمّدًا و آله [آل محمّد] بالسّلام. اللهُمَّ یا عُدَّتی عندَ کُربَتی و صاحِبی عندَ شِدَّتی و یا ولیَّ نِعمَتی إلهیٰ و إلهَ آبائی، لا تَکِلنی إلی نَفسی طَرْفةَ عَینٍ أبدًا، فإنّک إن تَکِلنی إلی نَفسی، أقرُبْ من الشرّ و أبعُدْ من الخَیر، فآنِسْ فی القبر وَحشَتی، و اجعَل لی عَهدًا یومَ ألقَاک مَنشورًا. ثُمَّ یُوصِی بحاجتِه. و تصدیقُ هذه الوصیة فی القرآن فی السورة الّتی یُذکَر فیها مریمُ فی قَوله عزّوجلّ: ﴿لَّا يَمۡلِكُونَ ٱلشَّفَٰعَةَ إِلَّا مَنِ ٱتَّخَذَ عِندَ ٱلرَّحۡمَٰنِ عَهۡدٗا﴾.1 فهذا عهدُ المیّت و الوصیةُ حقٌّ علی کلِّ مُسلمٍ أن یَحفَظَ هذه الوصیّةَ و یُعَلِّمَها. قال أمیرُالمؤمنین [علیه السّلام] عَلَّمَنیها رسولُ الله [صلّی الله علیه و آله و سلّم] و قال رسول الله [صلّی الله علیه و آله و سلّم] عَلَّمَنیها جبرئیلُ [علیه السّلام].“»2
أقول: و قد أورَدَه فی مصباحِ الکفعمی بأَدنیٰ اختلافٍ فی الدّعاء، صفحة 8.3
- ـ سوره مریم (19) آیه 87.
- ـ الکافی، ج 7، ص 2؛ وسائل الشّیعة، ج 19، ص 260؛ الوافی، ج 24، ص 25.
- ـ جنگ 15، ص 250.
