مطلع انوار ج8

راجع به عمل خیر و عکس العمل آن

 در بحارالأنوار، طبع حروفی، جلد 8، صفحه 105 گوید:

 «و رَوَی العیّاشی بإسناده عن الحسین بن سعید، عن عثمان بن عیسی،عن علیّ بن سالم، قال: سَمِعتُ أباعبدالله علیه السّلام یقول: ”آیةٌ فی کتابِ الله مُسَجَّلَةٌ.“

 قلت: ما هی؟! قال: ”قوله [قول الله] تعالی: ﴿هَلۡ جَزَآءُ ٱلۡإِحۡسَٰنِ إِلَّا ٱلۡإِحۡسَٰنُ﴾¹ جَرَت فی الکافرِ والمُؤمنِ و البَرِّ والفاجرِ. ومَن صُنِعَ إلیه معروفٌ فعلیه أنْ یُکافِئَ به. و لیس المُکافَأةُ أن تَصنَع کما صُنِعَ حتّی تُربِیَ، فإن صَنَعْتَ کما صُنِعَ کان له الفضلُ بالابتداء.“

 در بحارالأنوار، طبع حروفی، جلد 8، صفحه 306 از کافی² (فروع، جلد 2، صفحه 183) از عدّة، از برقی، از محمّد بن عیسی، از حسین بن سعید، از بصیر، غلام حضرت صادق علیه السّلام، از موفّق، غلام حضرت ابوالحسن موسی بن جعفر علیه السّلام، روایت می‌کند که:

 «قال: کان مولای أبوالحسن علیه السّلام إذا أمَرَ بِشِرآءِ البَقل، یَأمُرُ بالإکثارِ منه ومن الجِرجِیر، فَنشتَری [فنشری] له. و کان یقول علیه السّلام: ”ما أحمقَ بعضَ النّاس یقولون: إنَّه یَنبُتُ فی وادِی جهنَّمَ، و اللهُ عزّوجلّ یقول: ﴿وَقُودُهَا ٱلنَّاسُ وَٱلۡحِجَارَةُ﴾،³ فکیف یَنبُتُ البَقلُ؟“

 در لغت‌نامۀ دهخدا جِرجیر را به معنای تره تیزک آورده است.

 در بحارالأنوار، طبع حروفی، جلد 8، صفحه 352 از تفسیر منسوب به