مطلع انوار ج8

 14. (الصدوق فی الاعتقادات) و قال النَّبِیُّ صلّی الله علیه و آله: ”الأرواحُ جُنودٌ مُجَنَّدَةٌ، فَما تَعارَفَ مِنها ائتَلَفَ، و ما تَناکَرَ مِنها اختَلَفَ.“¹

 15. بحار، جلد 6، صفحه 249:

 و قال الصّادقُ علیه السّلام: ”إنَّ اللهَ آخَی بَینَ الأرواحِ فی الأظِلَّةِ قبلَ أن یَخلُقَ الأبدانَ بِألفَی عامٍ، فلو قد قامَ قائِمُنا أهلَ البَیتِ لَوُرِّثَ الأخُ الّذی آخَی بَینَهما فی الأظِلَّةِ، و لَم یُوَرَّثِ الأخُ مِن الوِلادةِ.“

 16. در تفسیر امام عسکَری علیه السّلام (بحارالأنوار، جلد 6، صفحه 189) می‌فرماید: ”﴿وَٱلنَّاسِ أَجۡمَعِينَ﴾² کُلٌّ یَلعَنُهم، لأنَّ کُلًّا مِن المأمُورِین المُنتَهِین یَلعَنون الکافِرینَ، و الکافِرون أیضًا یقولون: لَعَنَ اللهُ الکافِرینَ. فَهم فی لَعنِ أنفُسِهم أیضًا ﴿خَٰلِدِينَ فِيهَا﴾³ فی اللَّعنَةِ فی نارِ جَهَنَّمَ.‌“ الخ.

 بنابراین لعنت که به معنی بُعد از ساحت خدا است و آنها چون دائم در بُعد و عذابند و چون هر لعنت قبلی موجب بُعد و عذاب بعدی می‌شود بنابراین دائماً بُعد آنها از خدا و عذاب آنها رو به ازدیاد است تا به جائی که تصوّر نشود و این بروز و ظهور همان استدراج است.⁴

 ‌

 ‌