جلد هفتم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتها و برداشتهای مؤلف از آثار مختلف، در موضوعِ «فقه و اصول» میباشد که گردآوری چنین مباحثی در کنار هم که برخی مزیّن به تحقیقاتِ عمیق مرحوم مؤلّف و مرحوم معلّق است، برای اهل علم و فضل شکافندۀ افقی جدیدی در مبانی فقهی و اصولی خواهد بود. مهمترین مباحث این مجلّد: • کیفیت تطهیر اشیاء و لوازم بیمارستان، وجه شهادت به ولایت در اذان و اقامه، عدم جواز فتک و ترور، مباحثی در باب ولایت و حکومت • رسائلی پیرامونِ حرمت غناء، حرمت بازی با شطرنج، حرمت ربا، جواز حق التألیف، عدم جواز قضاوت زنان، استحباب اکیدِ مهرالسنة، جواز طواف به دور قبور اهل بیت علیهمالسلام • مباحثی در فقه اهل سنت و نقد و بررسی آن. • مباحثی در اصول فقه و قواعد فقهیه؛ همچون بررسی احادیث «مَنْ بَلَغ»، و بررسی «حدیث رفع»؛ و دیگر مطالب متنوّع فقهی و اصولی. • و همچنین برگزیده برخی کتب فقهی و اصولی.
مطلع انوار ج7
67«رُوِیَ عَن الصَّدوقِ بإسنادِه عَن إبراهیم بنِ عَبدُ الحَمیدِ: أنّ الصّادِقَ علیه السّلام قالَ لِرَجُلٍ: ”إذا أصابَکَ هَمٌّ فامْسَحْ یَدَکَ علَی مَوضِعِ سُجودِکَ، ثُمّ امْسَح یَدَکَ علَی وَجهِکَ مِن جانِبِ خَدِّکَ الأیسَرِ، و علَی جبهَتِکَ1 إلی جانِبِ خَدِّکَ الأیمَنِ و قُل: بِسمِ اللَهِ الّذی لا إلٰهَ إلّا هُو، عالِمُ الغَیبِ و الشّهادَةِ، الرّحمَنِ الرّحیمِ، اذْهَب عَنِّی الهَمَّ و الحُزنَ؛ ثلاثًا.“»2
[حرمت تهاون به صلاة]
١. الدّوامُ: فی المستحبّات؛ و المُحافَظَةُ: فی الفَرائض.
٢. فی بحار الأنوار [ طبع کمپانی] مجلّد ١٨، صفحة ٤٩:
«عن الصّادق علیه السّلام قال: قالَ رسولُ اللَهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم: ”لا یَزالُ الشّیطانُ هائبًا لِابنِ آدَمَ ذَعِرًا مِنهُ ما صَلّی الصّلَواتِ الخَمسَ لِوَقتِهِنّ، فإذا ضَیَّعَهُنّ اجتَرَأ علَیهِ [فأدخَلَهُ] فی العَظائمِ.“3
٣. فی ما کتَب أمیرُالمؤمنین علیه السّلام إلی محمّد بن أبیبکر:
«... ارتَقِب وَقتَ الصّلاةِ فَصَلِّها لوَقتِها، و لا تُعَجِّل بِها قَبلَهُ لفَراغٍ و لا تُؤَخِّرها عَنهُ لشُغُلٍ؛ فإنّ رَجُلًا سَألَ رسولَ اللهِ صلّی الله علیه و آلهِ عَن أوقاتِ الصّلاةِ، فَقالَ رسولُ اللَهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم: ”أتانِی جَبرَئیلُ علیه السّلام [فأرانِی] وَقتَ الصّلاةِ حینَ زالَت الشّمسُ فَکانَت علی حاجِبِه الأیمَنِ؛ ثُمّ أتانِی4 وَقتَ العَصرِ فَکانَ
- خ ل: وجهِک.
- جنگ ٣، ص ٤٦.
- بحار الأنوار، ج ٨٠، ص ١١؛ وسائل الشّیعة، ج ٤، ص ١١١.
- خ ل: أرانِی.

