
مطلع انوار ج4
عبادات و ادعیه، اخلاق
جلد چهارم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتهای مؤلف در موضوعِ «عبادات و ادعیه» و «اخلاق» میباشد که اشارات و نکات ارزندۀ آن برای عام و خاص راهگشا خواهد بود. اهم مباحث این مجلّد: • بیان کیفیتِ برخی عبادات و ادعیه که برخی صرفاً یادداشتبردای مؤلف بوده و برخی مزیّن به تحقیقات شخص مؤلف یا دیگر اهل علم و معرفت میباشد. • و همچنین مشتمل است بر مباحث اخلاقی، که معمولاً مستند به آیات و روایات می باشد: همچون بحث از علم و حلم، عقل، توبه، عدالت، اخلاص، محبت، توکّل و رضا، آداب معاشرت؛ و دیگر ابحاث اخلاقی.
مطلع انوار ج4
72و أبَاجَهلِ بنَ هِشَامٍ، و [الأولَ، و الثَّانِیَ]، و السَّادِسُ یَزِیدُ قاتِلُ ولَدِی.“ ثُمَّ سَکَتُّ.
قالَ لِی: الفِرعَونُ السَّابِعُ؟
قُلتُ: ”رَجُلٌ مِن وُلدِ العَبَّاسِ یَلی الخِلافَةَ یُلَقَّبُ بِالدَّوانِیقِیِّ اسمُهُ فیها المَنصُورُ.“
قالَ: فَقالَ لِی: صَدَقتَ! هَکَذَا حَدَّثَنَا جَعفَرُ بنُ مُحَمَّدٍ.
قالَ: فَرَفَعَ رأسَهُ، و إذا عَلَی رأسِهِ غُلامٌ أمرَدُ، ما رأیتُ أحسَنَ وجهًا مِنهُ، فَقالَ: إن کُنتُ أحَدَ أبوابِ جَهَنَّمَ فَلَم أستَبِق هَذَا؛ و کانَ الغُلامُ عَلَوِیًّا حُسَینِیًّا.
فَقالَ لَهُ الغُلامُ: سَألتُکَ یَا أمیرالمؤمنین بِحَقِّ آبَائِی إلّا عَفَوتَ عَنِّی.
فَأبَی ذَلِکَ، فأمَرَ المَرزُبَانَ بِهِ، فَلَمّا مَدَّ یَدَهُ حَرَّکَ شَفَتَیهِ بِکَلامٍ لَم أعلَمهُ، فَإذا هُو کأنَّهُ طَیرٌ قَد طَارَ مِنهُ.
قالَ الأعمَشُ: فَمَرَّ عَلَیَّ بَعدَ أیَّامٍ، فَقُلتُ له: أقسَمتُ عَلَیکَ بِحَقِّ أمیرالمؤمنین علیه السّلام لَمّا عَلَّمتَنِی الکَلامَ.
فَقالَ له: دُعَاءُ المِحنَةِ لَنَا أهلَ البَیتِ، و هُو الدُّعَاءُ الَّذِی دَعَا بِهِ أمیرُالمؤمنین علیه السّلام لَمَّا نَامَ عَلَی فِراشِ رَسُولِ اللهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم؛ و هُو:
”یَا مَن لَیسَ مَعَهُ رَبٌّ یُدعَی، یَا مَن لَیسَ فَوقَهُ خالِقٌ یُخـشَی، یَا مَن لَیسَ دُونَهُ إلَهٌ یُتَّقَی، یَا مَن لَیسَ لَهُ وزِیرٌ یُرشَی، یَا مَن لَیسَ لَهُ نَدِیمٌ یُغـشَی، یَا مَن لَیسَ لَهُ حَاجِبٌ یُنَادَی، یَا مَن لا یَزدَادُ عَلَی کَثرَةِ السُّؤالِ إلّا کَرَمًا و جُودًا، یَا مَن لا یَزدَادُ عَلَی عَظیمِ الذّنبِ إلّا رَحمَةً و عَفوًا.“
و اسْأَلهُ ما أحبَبتَ فَإنَّهُ قَرِیبٌ مُجِیبٌ.»1
- ـ ترجمه صحیفه علویّه، ص ٦٠٢؛ بحارالأنوار، ج ٩٢، ص ٢٩١، به نقل از الإستدراک.
