مطلع انوار ج4

عن المسیء إلیه و بین التَّشریع، و لا بین الیمین و التَّشریع، و لم یَدرِ موقِعَ العِتاب فی قوله تعالی: ﴿لِمَ تُحَرِّمُ مَآ أَحَلَّ ٱللَهُ﴾¹.»

[بسیاری از مطالب محیی الدّین خروج از مذاهب اربعه بوده و به تشیّع قریب است]

اگر ابن عربی را سنِّی مالکیّ بدانیم ـ کما هو الأمر ـ آن‌وقت درمی‌یابیم که: بسیاری از مطالب او خروج از جمیع مذاهب اربعه بوده و به تشیّع قریب است

 «و أمّا قوله: ”أنّ المرادَ بالاجتهاد إنّما هو طلبُ الدَّلیل علی تعیین الحکم“ فیرجِعُ إلی ما قلناه فی بشارة التّفقّه فی النَّظر، فیما روینا عن المعصومین علیهم السّلام، کما مرَّ بیانُه.

 و أراد بالاجتهاد الّذی ذکره رسول الله صلّی الله علیه و‌ آله و سلّم ما رووه عنه صلّی الله علیه و آله و سلّم أنَّه قال: ”مَن اجتهَدَ فأصابَ فله أجران، و مَن اجتهَدَ فأَخطَأَ فله أجرٌ واحدٌ“²؛ و قد مرّ ذکرُ هذا الحدیثِ أیضًا مع بیان معناه ـ علی تقدیر صحّته ـ فی بشارة المیزان الإلهیّ. و یحتمل أن یکون مرادُه بالاجتهاد الاجتهادَ المذکور فی خبر مَعاذ، و قد عرفتَ هناک أیضًا ما فیه.

کلمات ابن‌عربیّ وقتی مُعجِب است که در حدود شاکله او یعنی یک مرد سنّی عامّی او را قرار دهیم

 و قال فی باب آخَرَ منه:

لایجوز أن یُدانَ اللهُ بالرّأی، و هو القول بغیر حُجَّة و لا بُرهانٍ، لا من کتاب