اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

این فایل صوتی در حال پخش است
در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر

مطلع انوار ج4

عبادات و ادعیه، اخلاق

142٬628
مطلع انوار

جلد چهارم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتهای مؤلف در موضوعِ «عبادات و ادعیه» و «اخلاق» می‌باشد که  اشارات و نکات ارزندۀ آن برای عام و خاص راه‌گشا خواهد بود. اهم مباحث این مجلّد:  • بیان کیفیتِ برخی عبادات و ادعیه که برخی صرفاً یادداشت‌بردای مؤلف بوده و برخی مزیّن به تحقیقات شخص مؤلف یا دیگر اهل علم و معرفت می‌باشد.   • و همچنین مشتمل است بر مباحث اخلاقی، که معمولاً مستند به آیات و روایات می باشد: همچون بحث از علم و حلم، عقل، توبه، عدالت، اخلاص، محبت، توکّل و رضا، آداب معاشرت؛ و دیگر ابحاث اخلاقی.

سرای جاوید

مطلع انوار ج4

207
  •  أقول: و لَیتَ شِعری أیُّ وَجهٍ فی ثبوتِ حقٍّ للثوبِ عَلَی لابِسِه إذا کان مِلکًا له و عدمِ ثبوت حقٍّ له علیه إذا کان عاریةً عندَه؟! بل نَرَی فی الثّانی یَزیدُ علیه مع حقِّه حقٌّ آخَرُ لمالِکِه المُعیرِ إیّاه. ثمَّ الحقوقُ لیسَت منحصرةً فی حقوق النّاس و المَمالیک، بل لنفسِ کلِّ إنسانٍ علیه حقٌّ، و لکلّ عُضوٍ من أعضائه و قوّةٍ من قُواه من قَرنِهِ إلی قَدَمه علیه حقٌّ، کما ورد فی غیرُ واحد من الأخبار عن الأئمّة الأطهار؛ بل السَّموات و الأرضین و ما فیهنّ و ما بینهنّ من النّجوم و الغُیوم و الرِّیاح و الأمطار و الجبال و المیاه و الحُبوب و الأشجار و الظَّلام و الأنوار و اللّیل و النَّهار، و بالجمله کلُّ ما مَدخَلٌ فی ترتیبِه من الأکوان، کما اُشیرَ إلیه فی القرآن فی معرض التّسخیر و الامتنان.

  •  و هذا قد جری فی کلامه من حیث لا یشعُر، حیث قال: ”فإنَّهم یریدون الحرّیّة مِن الأکوان“؛ و لیت شعری کیف یمکن الحُرّیّة ممّا لایُمکِنُ المعیشةُ بدونِه؟! فإنَّ الله سبحانه أحوجَ بعضَ، عبیدِه إلی بعضٍ، و أحوَجَهَم کلَّهم إلی سایر مخلوقاته، و جعل لها جمیعًا علیهم حقًّا؛ و إن کانت الحقوقُ کلُّها فی الحقیقة ترجَعُ إلی الله سبحانه إلّا أنَّ مَن لم یَشکُرِ الوسائط لم یشکر اللهَ، کما ورد فی الحدیث: ”من لم یشکُرِ النّاسَ لم یشکر الله“.

  •  فإن زعَمَ هذا المدّعی أنّه قد خرج من حقوق الجمیع و مِن جمیع الحقوق فما أشدَّ دعواه، و إن هو معترف بالتّقصیر فالاعتراف لایُسقِط حجّةَ اللهِ علیه، و إنّما یسقُطُ المؤاخذةُ بتضییعِ الحقّ و ذلک أیضًا تفضُّلٌ من الله الکریم جلّ شأنه؛ و قد ورد فی دعاء أهل البیت علیهم السّلام: ”أللهُمَّ لاتُخرِجنی من حدِّ التَّقصیر“.

  •  ثمّ کیف لایکون من أهل الدَّعوَی مَن یَدّعی أمثالَ هذا فی المدّعین، بل ﴿لِلَّهِ ٱلۡحُجَّةُ ٱلۡبَٰلِغَةُ فَلَوۡ شَآءَ لَهَدَىٰكُمۡ أَجۡمَعِينَ﴾.1

  •  

    1. ـ سوره الأنعام (٦) آیه ١٤٩.
/ 256