مطلع انوار ج4

عن النبی صلّی الله علیه و آله و سلّم:

 ”أللهُمَّ إنِّی أعوذُ بِکَ أن أُضِلَّ أو أُضَلَّ، و أُزِلَّ أو أُزَلَّ¹، و أَظلِمَ أو أُظلَمَ، و أجهِلَ أو یُجهَلَ عَلَیَّ؛‌ عَزَّ جارُک و تَقَدَّسَتْ أسماءُک و جَلَّ ثَناءُک و لا إله غیرُک. ثمَّ یقول: بِسمِ اللهِ، حَسبیَ اللهُ، توکّلتُ علَی الله، و لا حولَ و لا قوّةَ إلّا بالله العلیِّ العظیم؛ اللهُمَّ ثَبِّتْ جَنَانِی و أدِرِ الحَقَّ علَی لِسانی.“»²و³

[آیات و روایات دالّه بر لزوم استفاده از کلام خوب و حکمت بدون نظر به گوینده آن]

 آیات و روایاتی که دلالت دارد بر آنکه انسان باید از کلام خوب و حکمت استفاده کند و نظر به گوینده آن نداشته باشد:

 [١] در بحار، طبع حروفی، جلد ٢، صفحه ٩٩ وارد است از امالی شیخ، با سند متّصل خود از حضرت أمیرالمؤمنین علیه السّلام، قال: «قال رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم: کلمة الحکمةِ ضالّةُ المؤمنِ، فحیثُ وَجدَها فهو أحقُّ بها.»

 [٢] قال أمیرالمؤمنین علیه السّلام: «خذ الحکمةَ أنَّی کانتْ، فإنّ الحکمَةَ تکون فی صَدر المنافق فَتَلَجلَجُ فی صدره حتّی تَخرُجَ فَتَسکُنَ إلی صَواحِبِها فی صدر المؤمن.» (نهج البلاغه، باب حکم، صفحه ١٥٤؛ و در بحار فتَتَخَلَّجُ ضبط کرده