مطلع انوار ج4

 صاحب‌دلی به مدرسه آمد ز خانقاه ** بشکست عهد صحبت اهل طریق را

 گفتم میان عالم و عابد چه فرق بود ** تا اختیار کردی از آن این فریق را

 گفت آن گلیم خویش برون می‌برد ز موج ** وین سعی می‌کند که بگیرد غریق را¹

[امام کاظم علیه السّلام: لا تَجلِسوا عند کلِّ عالِم]

 [قال موسی بن جعفر علیه السّلام:] «لا تَجلِسوا عِندَ کُلِّ عالِمٍ إلّا عالِمٌ یَدعوکُم مِن الخَمسِ إلی الخَمسِ: مِن الشَّکِّ إلی الیَقینِ، و مِن الکِبرِ إلی التَّواضُعِ، و مِن الرِّیاءِ إلی الإخلاصِ، و مِن الرَّغبَةِ إلی الزُّهدِ، و مِن العَداوَةِ إلی النَّصیحَةِ.»²و³

[راجع به لزوم توأم بودن علم و عمل]

 [١] عمل و علم هر دو مؤیّد یکدیگر هستند؛ علم موجب عمل، و عمل موجب ازدیاد علم است.

 مرحوم ملاّ محسن فیض مثال می‌زند به کسی [که] با چراغ راه رود؛ چراغ، راه رفتن را مستقیم و آسان می‌کند، و راه رفتن موجب می‌شود که چراغ نیز حرکت کرده، راه بعدی را روشن کند.⁴