اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

این فایل صوتی در حال پخش است
در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر

مطلع انوار ج4

عبادات و ادعیه، اخلاق

142٬628
مطلع انوار

جلد چهارم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتهای مؤلف در موضوعِ «عبادات و ادعیه» و «اخلاق» می‌باشد که  اشارات و نکات ارزندۀ آن برای عام و خاص راه‌گشا خواهد بود. اهم مباحث این مجلّد:  • بیان کیفیتِ برخی عبادات و ادعیه که برخی صرفاً یادداشت‌بردای مؤلف بوده و برخی مزیّن به تحقیقات شخص مؤلف یا دیگر اهل علم و معرفت می‌باشد.   • و همچنین مشتمل است بر مباحث اخلاقی، که معمولاً مستند به آیات و روایات می باشد: همچون بحث از علم و حلم، عقل، توبه، عدالت، اخلاص، محبت، توکّل و رضا، آداب معاشرت؛ و دیگر ابحاث اخلاقی.

سرای جاوید

مطلع انوار ج4

156
  • اللهَ أسألُ أن یُوَفِّقَکَ لاِستِعمالِه ‌ـ ثَلاثَةٌ مِنها فی ریاضَةِ النّفسِ، و ثَلاثَةٌ مِنها فی الحِلمِ، و ثَلاثَةٌ مِنها فی العِلمِ؛ فَاحفَظْها و إیّاکَ و التّهاوُنَ بِها!“

  •  قالَ عُنوانٌ: فَفَرّغتُ قَلبِی لَهُ؛ فقالَ:

  •  ”أمّا اللَّواتِی فی الرِّیاضَةِ: فَإیّاکَ أن تَأکُلَ ما لا تَشتَهِیهِ، فَإنّهُ یورِثُ الحَمَاقَةَ و البَلَهَ. و لا تَأکُلْ إلّا عِندَ الجوعِ. و إذا أکَلتَ فَکُلْ حَلالًا و سَمِّ اللهَ و اذکُر حَدیثَ الرّسولِ صلّی الله علَیهِ و آلهِ: ”ما مَلأ آدَمیٌّ وِعاءً شَرًّا مِن بَطنِه“ فإن کانَ و لابُدَّ فَثُلثٌ لِطَعامِه و ثُلثٌ لِشرابِه و ثُلثٌ لنَفَسِه.

  •  و أمّا اللَّواتِی فی الحِلمِ: فَمَن قالَ لَکَ: إن قُلتَ واحِدَةً سَمِعتَ عَشرًا، فَقُل: إن قُلتَ عَشرًا لَم تَسمَعْ واحِدَةً. و مَن شَتَمَکَ، فَقُل له: إن کُنتَ صادِقًا فِیما تَقولُ فَأسألُ اللهَ أن یَغفِرَ لِی، و إن کُنتَ کاذِبًا فِیما تَقولُ فَاللهَ أسألُ أن یَغفِرَ لَکَ. و مَن وَعَدَکَ بِالخَنَی، فَعِدْهُ بِالنّصیحَةِ و الرَّعاءِ [الدّعاء].

  •  و أمّا اللَّواتِی فی العِلمِ: فَاسْأل العُلَماءَ ما جَهِلتَ، و إیّاکَ أن تَسألَهُم تَعَنُّتًا و تَجرِبَةً، و إیّاکَ أن تَعمَلَ برَأیِکَ شَیئًا. و خُذ بِالاحتِیاطِ فی جَمیعِ ما تَجِدُ إلیه سَبیلًا. و اهرُبْ مِن الفُتیَا هَرَبَکَ مِن الأسَدِ، و لا تَجعَل رَقَبَتَکَ لِلنّاسِ جِسرًا.

  •  قُم عَنِّی یا أباعَبدِاللهِ! فَقَد نَصَحتُ لَکَ، و لا تُفسِد علَیَّ وِردِی، فَإنّی امرُؤٌ ضَنِینٌ بِنَفْسی؛ و السّلامُ علَی مَنِ اتّبَعَ الهُدَی.“»1

  •  

    1. ـ جنگ ١، ص ٩٨ الی ١٠١، به نقل از کشکول شیخ بهائی؛ جنگ ٣، ص ٢١ الی ٢٤، به نقل از بحارالأنوار، ج ١، ص ٢٢٤؛ مشکاة الأنوار، ص ٣٢٥، با قدری اختلاف؛ روح مجرّد، بخش پنجمین، ص ١٧٧: «١٧ـ می‌گویم: من به خطّ شیخ ما، بهاء الدّین عامِلی ـ‌ قدَّس الله روحَه ـ‌ چیزی را بدین عبارت یافتم‌: شیخ شمس الدّین محمّد بن مکّی (شهید اوّل) گفت: من نقل می‌کنم از خطّ شیخ احمد فراهانی ـ‌ رحمه الله ـ‌ از عُنوان بصری و وی پیرمردی فرتوت بود که از عمرش [ادامه در صفحه بعد]
/