مطلع انوار ج4

 و رُوِیَ فی صِفَةِ زِیارَتِهِم رِوایَةٌ اُخرَی عَن محمّدِ بنِ مُسلِمٍ، قالَ: قُلتُ لأبِی‌عَبدِاللهِ علیه السّلام نَزورُ المَوتَی؟ فَقالَ: نَعَم. قُلتُ: فَیَعلَمونَ بِنا إذا أتَیناهُم؟ قالَ: ”إی و اللهِ لَیَعلَمونَ بِکُم، و یَفرَحونَ بِکُم، و یَستَأنِسونَ إلَیکُم.“ قالَ: قُلتُ: و أیَّ [فأیّ] شَی‌ءٍ نَقولُ إذا أتَیناهُم؟ قالَ: ”قُلِ: اللهُمَّ جافِ الأرضَ عَن جُنوبِهِم، و صاعِدْ إلَیکَ أرواحَهُم، و لَقِّهِمْ مِنکَ رِضوانًا، و أَسکِنْ إلَیهِم مِن رَحمَتِکَ ما تَصِلُ بِهِ وَحدَتَهُم و تُؤنِسُ به وَحشَتَهُم، إنَّکَ عَلَی کُلِّ شَی‌ءٍ قَدِیرٌ. و إذا کُنتَ بَینَ القُبورِ فَاقْرَأْ ﴿قُلۡ هُوَ ٱللَهُ أَحَدٌ﴾ إحدَی عَشرَةَ مَرَّةً و أَهدِ ذَلِکَ لَهُم فَقَد رُوِیَ أنَّ اللهَ یُثِیبُهُ عَلَی عَدَدِ الأمواتِ.“

 و باقِی أخبارِ البابِ قَد تَقَدَّمَ فی کِتابِ الطَّهارَةِ فی أبوابِ الدَّفنِ.» ـ انتهی..

 أقول: روایت اوّل را از سیّد در مصباح الزائر آورده است.

  در وسائل الشّیعة، جلد ٢، صفحه ٤١٤، کتاب المزار، از شیخ طوسی بإسناده از حسن بن محبوب، از عمرو بن أبی‌مقدام، از پدرش روایت می‌کند که:

 «قال: مَرَرتُ عَلَی أبِی‌جَعفَرٍ علیه السّلام بِالبَقِیعِ، فَمَرَرنا بِقَبرِ رَجُلٍ مِن أهلِ الکوفَةِ مِنَ الشِّیعَةِ، قالَ: فَوَقَفَ عَلَیهِ ثُمَّ قالَ: اللهُمَّ ارْحَمْ غُربَتَهُ.» ـ الخ.¹

  و نیز در وسائل الشّیعة، جلد ١، صفحه ١٦٧ و ١٦٨، در کتاب طهارة، در ابواب زیارة اهل القبور و الدّعاء بالمأثور، روایات بسیاری را به همین مضامین ذکر فرموده است.²

  و در صفحه ١٦٨ از محمّد بن یعقوب از علی بن ابراهیم از پدرش از عبدالله بن مغیرة از عبدالله بن سنان روایت می‌کند که: