اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

این فایل صوتی در حال پخش است
در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر

مطلع انوار ج4

عبادات و ادعیه، اخلاق

142٬628
مطلع انوار

جلد چهارم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیة‌الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتهای مؤلف در موضوعِ «عبادات و ادعیه» و «اخلاق» می‌باشد که  اشارات و نکات ارزندۀ آن برای عام و خاص راه‌گشا خواهد بود. اهم مباحث این مجلّد:  • بیان کیفیتِ برخی عبادات و ادعیه که برخی صرفاً یادداشت‌بردای مؤلف بوده و برخی مزیّن به تحقیقات شخص مؤلف یا دیگر اهل علم و معرفت می‌باشد.   • و همچنین مشتمل است بر مباحث اخلاقی، که معمولاً مستند به آیات و روایات می باشد: همچون بحث از علم و حلم، عقل، توبه، عدالت، اخلاص، محبت، توکّل و رضا، آداب معاشرت؛ و دیگر ابحاث اخلاقی.

سرای جاوید

مطلع انوار ج4

144
  •  ”إلَهی بعِزّتِکَ و جَلالِکَ و عَظَمَتِکَ! لَو أنّی مُنذُ بَدَأتَ فِطرَتی مِن أوّلِ الدَّهرِ عَبَدتُکَ دَوامَ خُلودِ رُبوبِیَّتِکَ بکُلِّ شَعرَةٍ فی کُلِّ طَرفَةِ عَینٍ سَرمَدَ الأبَدِ بحَمدِ الخَلائقِ و شُکرِهِم أجمَعینَ، لَکُنتُ مُقَصِّرًا فی بُلوغِ أداءِ شُکرِ حَقّی نِعمَةً مِن نِعَمِکَ علَیَّ؛ و لَو أنِّی کَرَبتُ مَعادِنَ حَدیدِ الدّنیا بأَنیابِی، و حَرَثتُ أرضَها بأشفارِ عَینی، و بَکَیتُ مِن خَشیَتِکَ مِثلَ بُحورِ السّموَاتِ و الأرَضِینَ دَمًا و صَدیدًا، لَکانَ ذَلِکَ قَلیلًا مِنّی فی کَثیرِ ما یَجِبُ مِن خَلقِکَ علَیَّ؛ و لَو أنّکَ إلَهی عَذَّبتَنی بَعدَ ذلِکَ بعَذابِ الخَلائقِ أجمَعینَ، و غَطَّیتَ لِلنّارِ خَلقِی و جِسمِی، و مَلأتَ طَبَقاتِ جَهَنّمَ مِنّی حتّی لا یَکونَ فی النّارِ مُعَذَّبٌ غَیرِی و لا یَکونَ لِجَهَنّمَ حَطَبٌ سِوایَ، لَکانَ ذلِکَ بعَدلِکَ علَیَّ قَلیلًا فی کَثیرِ ما اسْتَوجَبَهُ مِن عُقوبَتِکَ.“»1 و2

  • زیارت اهل قبور

  •   در جلد ١٠ از مستدرک الوسائل، صفحه ٣٨٣ و ٣٨٤، کتاب الحجّ، ابواب مزار، آورده است که:

  •  «السَّیِّدُ عَلِیُّ بنُ طاوُسٍ فی مِصباح الزّائِرِ: إذا أرَدتَ زِیارَةَ المُؤمِنِینَ فَیَنبَغِی أن یَکونَ یَومَ الخَمِیسِ و إلّا فَفی أیِّ وَقتٍ شِئتَ، و صِفَتُها أن تَستَقبِلَ القِبلَةَ و تَضَعَ یَدَکَ عَلَی القَبرِ و تَقولَ: ”أللهُمَّ ارْحَمْ غُربَتَهُ، و صِلْ وَحدَتَهُ، و آنِسْ وَحشَتَهُ، و آمِنَ رَوعَتَهُ، و أسکِنْ إلَیهِ مِن رَحمَتِکَ رَحمَةً یَستَغنِی بِها عَن رَحمَةِ مَن سِواکَ، و ألحِقهُ بِمَن کانَ یَتَوَلَّاهُ.“‌ ثُمَّ اقرَأْ: ﴿إِنَّآ أَنزَلۡنَٰهُ فِي لَيۡلَةِ ٱلۡقَدۡرِ﴾ سَبعَ مَرّاتٍ.

  •  

    1. ـ بحارالأنوار، ج ‌٩١، ص ٩١؛ مفتاح الفلاح، ص ٣١٦ با قدری اختلاف در مصادر مذکور.
    2. ـ جنگ ٣، ص ١٤٩.
/ 12