
مطلع انوار ج4
عبادات و ادعیه، اخلاق
جلد چهارم از موسوعۀ گرانسنگ «مطلع انوار» اثر حضرت علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس سرّه، یادداشتهای مؤلف در موضوعِ «عبادات و ادعیه» و «اخلاق» میباشد که اشارات و نکات ارزندۀ آن برای عام و خاص راهگشا خواهد بود. اهم مباحث این مجلّد: • بیان کیفیتِ برخی عبادات و ادعیه که برخی صرفاً یادداشتبردای مؤلف بوده و برخی مزیّن به تحقیقات شخص مؤلف یا دیگر اهل علم و معرفت میباشد. • و همچنین مشتمل است بر مباحث اخلاقی، که معمولاً مستند به آیات و روایات می باشد: همچون بحث از علم و حلم، عقل، توبه، عدالت، اخلاص، محبت، توکّل و رضا، آداب معاشرت؛ و دیگر ابحاث اخلاقی.
مطلع انوار ج4
134[فرازهائی از صحیفۀ سجادیه، راجع به افضل بودن انسان از ملائکه]
[١] در صحیفه در دعای الرّابع و الأربعون گفتاری است که دلالت بر أفضلیّت انسان از ملائکه دارد:
«و أن نَتَقَرَّبَ إلَیکَ فِیهِ (أی فی رَمَضان) مِنَ الأعمالِ الزَّاکِیَةِ بِما تُطَهِّرُنَا بِهِ مِنَ الذُّنوبِ، و تَعصِمُنَا فِیهِ مِمَّا نَستَأنِفُ مِنَ العُیوبِ، حَتَّی لا یورِدَ عَلَیکَ أحَدٌ مِن مَلائِکَتِکَ إلّا دونَ ما نورِدُ مِن أبوابِ الطَّاعَةِ لَکَ، و أنواعِ القُربَةِ إلَیکَ.»1
[٢] و نیز در صحیفه، در دعای الخامس و الأربعون آمده است:
«أللهُمَّ صَلِّ عَلَی محمّدٍ نَبِیِّنَا و آلِهِ کَما صَلَّیتَ عَلَی مَلائِکَتِکَ المُقَرَّبِینَ، و صَلِّ عَلَیهِ و آلِهِ کَما صَلَّیتَ عَلَی أنبِیَائِکَ المُرسَلِینَ، و صَلِّ عَلَیهِ و آلِهِ کَما صَلَّیتَ عَلَی عِبَادِکَ الصالِحِینَ، و أفضَلَ مِن ذَلِکَ یَا رَبَّ العَالَمِینَ؛ صَلاةً تَبلُغُنَا بَرَکَتُها، و یَنَالُنَا نَفعُها، و یُستَجَابُ لَها دُعَاؤُنَا، إنَّکَ أکرَمُ مَن رُغِبَ إلَیهِ، و أکفَی مَن تُوُکِّلَ عَلَیهِ، و أعطَی مَن سُئِلَ مِن فَضلِهِ، و أنتَ عَلَی کُلِّ شَیءٍ قَدِیرٌ.»2
[افضلیّت پیامبر أکرم بر ملائکه مقرّب و أنبیاء مرسل]
و آیة الله شعرانی ـ قدّس سرّه ـ در شرح آن، در صفحه ١٥٩ و١٦٠ گوید:
«از این سخن توان دانست که پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم أفضل از ملائکۀ مقرّبین و أنبیای مرسلین است؛ زیرا که اگر ملائکه أفضل بودند، درود بیش از ملائکه برای کسی که در مقام پستتر است جایز نباشد و خلاف حکمت بود؛ و در نظر اهل معرفت نیز مقام انسان کامل افضل است، و مذهب قاطبه اهل اسلام این
- ـ همان مصدر، ص ٢١٦.
- ـ همان مصدر، ص ٢٣٦ و ٢٣٧.
