امام شناسی ج4
جلد چهارم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «وراثت در ولایت» و «فضایل امیرالمؤمنین علیهالسلام» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • امام وارث جنبههای روحی و علمیِ پیامبران، و وارث همۀ علوم قرآن است • امیرالمؤمنین وارث جمیع کمالاتِ پیامبر اکرم به جز نبوّت میباشد • امیرالمؤمنین وجود باقیۀ رسول خدا است • ابتلائات و امتحانات عجیب امیرالمؤمنین علیهالسلام • نقش امام تنها حفظ نظام اجتماع نیست، بلکه حفظ ربط تکوینی بین خدا و خلق است • هیچگاه زمین از حجّت خدا خالی نیست • مقصود از «عالم به کتاب» در آیۀ قرآن، امیرالمؤمنین علیهالسلام است • مراد از «هادی» در آیۀ «لکلِ قومٍ هادٍ» امیرالمؤمنین علیهالسلام است
مرتب سازی:
امام شناسی ج4
81و ابن نُباتَه گوید: حیله و مكر قریش در خاموش كردن نور علی به حدّ أعلی رسید امّا به صیحه قیامت یك صدا اضافه شد و انوار و آثار رحمت قیامت در زمین ظاهر شد، مشاهد و مقابر اولاد علی در هر سرزمینی دیده میشود، و خوابهای عجیب از مناقب او پرده بر میدارد، و مریضهای زمینگیر شفا مییابند، و مبتلایان نجات مییابند، و این امر برای أحدی غیر از علیّ بن أبیطالب شنیده نشده است.1
قصیده ازری در فضائل أمیرالمؤمنین علیه السّلام
شیخ ازری اشعاری را در مدح حضرت رسول اكرم صلّی اللَه علیه و آله و سلّم میگوید: از آن جمله این است2
مَا تَناهَتْ عَوالِمُ العِلْمِ إلّا *** وَ إلَی ذاتِ أحمَدٍ مُنتَهَاهَا ایُّ خَلْقٍ لِلهِ أعظَمُ مِنْهُ *** وَ هُو الغَایَةُ الَّتی اسْتَقصاها قَلَّبَ الخَافِقَينِ ظَهْراً لِبَطْنِ *** فَرأی ذاتَ أحْمَدٍ فَاجتَباها ١ ـ عوالم علم، غایت و نهایتی ندارد، مگر آنكه به ذات احمد منتهی میگردد.
٢ ـ كدامیك از مخلوقات خداوند از او عظیم ترند؟ در حالی كه غایت و مقصودی كه خداوند عالم را بدان جهت آفریده است، اوست.
٣ ـ خداوند تمام عالم را از مشرق و مغرب زیر و زبر كرد، و كاینات را درهم ریخت، و ذات احمد را دید، و او را انتخاب كرد، و اختیار فرمود.
تا آنكه میرسد به اهل بیت و در مقام طهارت و عظمت آنها میگوید:
سَادَة لَا تُرِيدُ إلّا رِضَی اللَهِ *** كَما لا يُريدُ إلّا رِضاها خَصَّها مِن كَمالِهِ بِالمَعانی *** وَ بأعلَی أسْمائِهِ سَمّاها لَمْ يَكُونُوا لِلْعَرْشِ إلّا كُنُوزاً *** خافِياتٍ سُبْحانَ مَن أبداها كَمْ لَهُم ألْسُنٌ عَنِ اللَهِ تُنبْی *** هِیَ أقْلَامُ حِكْمَة قَدْ بَراها وَ هُمُ الاعْينُ الصَّحيحاتُ تَهْدی *** كُلَّ نَفْسٍ مَكْفُوفَة عَيناها عُلَمآءٌ أئمَّة حُكَماءُ *** يَهْتَدِی النَّجْمُ بِاتِّباع هُداها وَرِثُوا مِن مُحَمَّدٍ سَبْقَ أولاها *** وَ حَازُوا ما لَمْ تَحُزْ اخراها - همان مصدر.
- همان مصدر.