امام شناسی ج4

روایتی را بیان كند. و كار آن‌چنان سخت شد و ترس و خوف مردم از بیان فضائل به جائی رسید كه عبد اللَه بن شدّاد لَیثی گوید: من دوست دارم یك روز تا شب بگذارند من مناقب علی را بیان كنم و سپس گردن مرا بزنند».

 و كار به جائی رسید كه محدّث كه در فقه حدیثی یا در مبارزه روایتی در شأن أمیرالمؤمنین نقل می‌كرد نمی‌گفت: علی، بلكه می‌گفت: قَالَ رَجُلٌ مِن قُرَيش یعنی مردی از قریش گفت.

 و عبد الرّحمن بن ابی‌لیلی در روایات خود به جای لفظ علی می‌گفت: مردی از اصحاب رسول خدا. و حسن بصری می‌گفت: أبوزینب‌¹.

 و از سعید بن جبیر سؤال كردند: بردارنده پرچم و لوای حمد در روز قیامت كیست؟ در پاسخ گفت: مگر دل خوشی داری؟² (یعنی می‌خواهی من بگویم علی و همین بیان من سبب كشته شدن من و تو گردد.)

 و شَعبی گوید: من می‌شنیدم كه خطیب‌های بنی امَیَّه علیّ بن أبی‌طالب را لعن و سبّ می‌كردند در بالای منبرها و لكن مثل آنكه كسی بازوهای علی را گرفته و به آسمان بالا می‌برد، و می‌شنیدم كه اسلاف و نیاكان بنی امیّه را مدح و تحسین می‌كردند لیكن گوئی شكم جیفه و مرداری را می‌شكافند و تعفّن و بوی گند او بیشتر منتشر می‌شد.

 و یك زن عربی را دیدند كه در مسجد كوفه می‌گفت: يَا مَشْهُوراً فِی السَّماواتِ وَ يا مَشْهُوراً فی الارَضِينَ، يا مَشْهُوراً فی الآخِرَة، جَهَدَتِ الجَبابَرة وَ المُلُوكُ عَلی اطفاء نُورِكَ وَ اخمادِ ذِكْرِكَ، فَأبَی اللَهُ لِذِكْرِكَ الّا عُلُواً وَ لِنُورِكَ إلّا ضِياءً وَ نَماءٌ وَ لَوْ كَرِهَ المُشْرِكُونَ.³

 «ای كسی كه در آسمانها مشهوری و در زمین‌ها معروفی، ای كسی كه در آخرت مشهوری، جبّاران روزگار و پادشاهان قدرتمند در خاموش كردن نور تو و فرو نشاندن ذكر تو كوشش‌ها نمودند لیكن خداوند ذكر تو را بالاتر و نور تو را روشن‌تر و نمودارتر نمود گرچه مشركین نمی‌پسندند». از او سؤال كردند: مرادت از این مرد كیست؟ گفت: علیّ بن أبی‌طالب.⁴ سؤال كننده تا متوجّه شد كه چه كسی این جمله را گفت دیگر كسی را ندید.