اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

این فایل صوتی در حال پخش است
در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر

امام شناسی ج4

27٬505
اعتقادات

جلد چهارم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیة‌الله حاج سید محمد‌حسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «وراثت در ولایت» و «فضایل امیرالمؤمنین علیه‌السلام» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است.  مهم‌ترین مباحث مندرج در این مجلّد:  • امام وارث جنبه‌های روحی و علمیِ پیامبران، و وارث همۀ علوم قرآن است  • امیرالمؤمنین وارث جمیع کمالاتِ پیامبر اکرم به جز نبوّت می‌باشد  • امیرالمؤمنین وجود باقیۀ رسول خدا است  • ابتلائات و امتحانات عجیب امیرالمؤمنین علیه‌السلام  • نقش امام تنها حفظ نظام اجتماع نیست، بلکه حفظ ربط تکوینی بین خدا و خلق است  • هیچ‌گاه زمین از حجّت خدا خالی نیست  • مقصود از «عالم به کتاب» در آیۀ قرآن، امیرالمؤمنین علیه‌السلام است  • مراد از «هادی» در آیۀ «لکلِ قومٍ هادٍ» امیرالمؤمنین علیه‌السلام است

سرای جاوید

امام شناسی ج4

57
  • مشك را آب نموده و بالا آورد و چون خواست آن‌را بیاورد باد تندی وزید و همه آبها را به زمین ریخت. و همچنین برای مرتبه سوّم مشك را از چاه پر كرد و بیرون آورد و باد شدید همه آنها را ریخت. حضرت برای مرتبه چهارم به درون چاه رفت و آب را آورده و در این مرتبه بادی نیامد مشك را برداشت و به محضر رسول خدا آورد، حضرت فرمود: یا علی چرا دیر آمدی؟ أمیر المؤمنین داستان بادهای شدید را بیان كرد. رسول خدا فرمود: امّا باد اوّل جبرائیل بود با هزار ملك آمدند و بر تو سلام كردند. و امّا باد دوّم میكائیل بود با هزار مَلك بر تو سلام كردند، و امّا باد سوّم اسرافیل بود با هزار مَلك بر تو سلام كردند. و در روایتی وارد شده است كه آنها برای حفظ تو آمده بودند».

  •  و عبد الرّحمن بن صالح با اسناد خود از لیث روایت كرده كه او می‌گفت: «برای علیّ بن أبی‌طالب در یك شب سه هزار و سه منقبت بود و این خبر را حدیث می‌كرد».1

  •  سیّد حمیری گوید:

  • اقسِمُ بِاللَهِ و آلائِهِ‌***وَ المَرْءُ عَمّا قالَ مَسؤولُ‌
  • إنَّ عَلِیَّ بنَ أبيطالِب‌***عَلَی التُّقی وَ البِرَّ مَجْبُول‌
  • كانَ إذا الحَرْبُ مَرَتها القَنا***وَ احجَمَت عَنْها البَهاليلُ‌
  • يَمشی إلی القِرْنِ وَ فی كَفِّهِ‌***أبيَضُ ماضِی الحَدِّ مَصقولُ‌
  • مَشَیَ العَفَرْنا بَيْنَ أشبالِهِ‌***أبرَزَهُ لِلقَنَصِ الغِيلُ‌
  • ذَاكَ الَّذی سَلَّمَ فی لَيلَة***عَلَيْهِ ميكالُ وَ جِبريلُ‌
  • ميكالُ فی ألفٍ وَ جبريلُ فی‌***ألفٍ وَ يَتلوُهُمْ سِرافيلُ‌
  • لَيْلَة بَدْرٍ مَدَداً انزِلُوا***كَأنَّهُم طَيْراً أبابيلُ‌2
  •  ١ ـ سوگند به خداوند و به نعمت‌های او، در حالی كه انسان در مقابل گفتارش مسؤول است؛ كه:

  •  ٢ ـ حقّاً علیّ بن أبی‌طالب طینتش با تقوی و نیكی سرشته بود.

    1. «مناقب ابن شهرآشوب» ج ١، ص ٤٠٦.
    2. «دیوان حمیری» ص ٣٢٢ و ص ٣٢٣.
/ 12