امام شناسی ج4

بیان می‌كند تا می‌رسد به آیه بیست و هفتم: ﴿وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ قُلْ إِنَّ اللَهَ يُضِلُّ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ أَنابَ﴾.

 در اینجا برای مرتبه دوم همان اعتراض كفّار را كه چرا بر او معجزه و خارق عادت از پروردگارش فرود نمی‌آید بیان می‌كند و می‌فهماند كه كفار در كلام خود ایستادگی دارند، و قرآن را معجزه نمی‌دانند، و در جستجوی معجزه دگرند. اینجا باز رسول خدا در مقام جواب، به قرآن كه عالی‌ترین معجزه است تحدّی نمی‌كند و این مطلب را و شهادت پروردگار را بر رسالت خود به بعد موكول می‌كند، و فقط می‌فرماید كه: هدایت و ضلالت دست خداست كسی كه دل به خدا دهد و به او رجوع كند و پرده‌های جهل را از روی عقل و قلب خود دور كند خدا او را هدایت می‌كند، و كسی كه چنین نباشد و راه گمراهی را بپیماید خدا او را در آن راه گمراه می‌كند. و باز شروع می‌كند به ذكر صفات بندگانی كه به خدا رجوع می‌كنند و راه حقّ را می‌پیمایند: آنها كسانی هستند كه دلهایشان به ذكر خدا آرام می‌گیرد، ولی افرادی كه دل به خدا ندهند معجزه نیز برای آنان فایده ندارد، و تا دل حالت پذیرش و انقیاد در مقابل حق را نداشته باشد همه معجزات را تأویل و تفسیر نموده به سحر و چشم‌بندی و دروغ نسبت می‌دهند، و در آیه سی و یك می‌فرماید:

 ﴿وَ لَوْ أَنَّ قُرْآناً سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الْأَرْضُ أَوْ كُلِّمَ بِهِ الْمَوْتى‌ بَلْ لِلَّهِ الْأَمْرُ جَمِيعاً أَ فَلَمْ يَيْأَسِ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ لَوْ يَشاءُ اللَهُ لَهَدَى النَّاسَ جَمِيعاً وَ لا يَزالُ الَّذِينَ كَفَرُوا تُصِيبُهُمْ بِما صَنَعُوا قارِعَةٌ أَوْ تَحُلُّ قَرِيباً مِنْ دارِهِمْ حَتَّى يَأْتِيَ وَعْدُ اللَهِ إِنَّ اللَهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ﴾.

 «و اگر كتابی باشد كه با اعجاز بیان كوهها را به حركت درآورد، یا زمین را بشكافد، یا مردگان را به سخن گفتن درآورد (همین قرآن كریم است كه باز ایمان نمی‌آورند). آری در همه عوالم، امر و فرمان به دست خداست و هر چه بخواهد می‌كند، آیا هنوز مؤمنان ندانسته‌اند كه اگر خدا بخواهد از روی جبر و الزام می‌تواند تمام افراد بشر را هدایت كند (لیكن به اراده و اختیار خود آنان ایمان به خدا را واگذار كرده است كه از راه اختیار به سعادت و كامیابی رسند) و دائماً و پیاپی به كافران در اثر اعمال زشت و ناپسندشان كیفرهای كوبنده و خرد كننده می‌رسد، یا آن كوبنده‌ها نزدیك خانه و دیار آنان فرود می‌آید تا آنكه وعده خدا در قیامت برسد