امام شناسی ج4

جنّ و انس را به كمك یكدیگر در مقام معارضه با قرآن می‌خواند، و افراد بشر را در مقام معارضه با قرآن حتّی به مثل آوردن یك سوره یا ده سوره می‌خواند، و علاوه خود آیات با آن اسلوب عجیب و منطق راستین كه حاوی حقائق و لطائف و قوانین فطری انسانی بر مصالح بشریّت است با آن ندای بلند عدل و تقوی و عمل خیر و دعوت به ایثار و انفاق و غیرها می‌نماید تمام اینها با این ربط و بستگی زنجیری به یكدیگر همه معجزه است، و خدای من این آیات را فرستاده، و خود این آیات كه پروردگار من در آنها اعلان به رسالت من نموده و گواهی داده است و به عنوان معجزه عقلی و معنوی اعلان كرده است عالی‌ترین درجه اعجاز است، لیكن رسول خدا به كفار این جواب را نمی‌گوید و آن‌را نگاه می‌دارد برای بعد، ولی باز مشغول می‌شود به توصیف خدا كه خدا از آبستن شدن هر ماده‌ای خبر دارد، و به غیب و آشكار مطّلع است، و به گفتار آهسته و بلند یكسان علم دارد، و برق را در آسمان، و ابرهای آب‌كش سنگین را آفریده، و رعد در مقام حمد و تسبیح اوست، و فرشتگان از او در خوف و هراس و دائماً مشغول ذكر و تسبیح‌اند. و سپس بیان می‌كند كه دعوت خدا حقّ است و افرادی كه این دعوت را می‌پذیرند سعادتمندند، و آنچه در آسمانها و زمین‌هاست همگی به سجده او در می‌آیند و مشركین كه یكی از مخلوقات او را برای او شریك قرار می‌دهند در اشتباهند، و همین طور بیان می‌كند تا می‌رسد به آیه نوزدهم: ﴿أَ فَمَنْ يَعْلَمُ أَنَّما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمى‌ إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الْأَلْبابِ‌﴾ «آیا كسی كه می‌داند كه این آیاتی كه از طرف پروردگار تو بر تو نازل شده حقّ است مانند كسی است كه كور است؟ و البتّه تنها خردمندان متذكّر می‌شوند».

 این آیه در عین آنكه نظر به ردّ گفتار مشركین و كفار دارد ناظر بر همان آیه اوّل سوره است و به عنوان تأیید و تأكید برای حقانیّت كتاب وارد شده است، و تمام آیاتی كه در بین از عظمت خدا و قدرت او بیان شده و مبین خود قرآن بوده است به همه آنها مهر صحت و حقیّت زده و منكران را نابینا معرّفی كرده است، و سپس توصیف و تعریف افراد خردمندی را می‌كند كه قرآن را پذیرفتند و قبول نمودند. آنها كسانی هستند كه به عهد خدا وفا می‌كنند، و پیمان نمی‌شكنند، و جائی را كه خدا بگوید صله كن صله می‌كنند، و از خدا در خشیت، و از بدی اعمال خود در هراسند، و اقامه نماز می‌كنند، و از اموال خود در سر و آشكار انفاق می‌نمایند. و باز همین‌طور